Zastanawiam się czy któremuś z czytelników uda się wykorzystać poniższy wykres w dyskusji o przyczynach kryzysu w Strefie Euro. Owszem Holendrzy i Niemcy wydają się bardzo ‘skąpi’ a Irlandczycy bardzo ‘szczodrzy’ (co wspierało by argument o kontroli wydatków w przypadku tych pierwszych i jej braku w przypadku tych drugich) ale wykres przedstawia Greków jako społeczeństwo bardzo wstrzemięźliwe w wydatkach.

Na blogu Daily Chart opublikowano wykres pokazujący planowane osobiste wydatki na prezenty świąteczne w 2011 roku w wybranych państwach (oś pozioma) oraz zestawiono te dane z poziomem PKB per capita dostosowanego o siłę nabywczą:

Za Daily Chart

Czy jesteście zaskoczeni pozycją Polski? Wydaje się mi, że Polacy lubią widzieć się jako bardziej szczodre społeczeństwo.

Pozostając w temacie prezentów, na swojej stronie na Facebooku, gdzie ostatnio regularnie zamieszczam coś ciekawego, zostawiłem link do zabawnej kompilacji domowych filmów z programu Jimmy’ego Kimmela. Rodzice mieli za zadanie wręczyć dzieciom beznadziejny prezent (na przykład zjedzoną w połowie kanapkę) i nagrać ich reakcje. Niektóre dzieci przyjęły rozczarowanie ze spokojem, inne okazywały rozżalenie i złość.

Pamiętacie doświadczenie z piankami cukrowymi? Dzieci zamykano w pokoju z pianką cukrową. Powiedziano im, że jeśli przez jakiś czas nie zjedzą słodyczy to otrzymają więcej słodyczy. Większość dzieci nie była w stanie zwalczyć pokusy ale część wykazała się umiejętnością odłożenia gratyfikacji. Gdy wiele lat potem zbadano jak radzą sobie uczestnicy eksperymentu w dorosłym życiu to okazało się, że dzieci, które zdołały wytrzymać 15 minut bez jedzenia pianki cukrowej osiągały duże lepsze wyniki w nauce od dzieci, które zjadły słodycze od razu.

Zastanawiam się czy podobne zdolności prognostyczne miałby poziom umiejętności radzenia sobie z rozczarowaniami.