Skupie się na ostatnim wykresie. Może i ja jestem słaby z algebry wykreślnej, ale wynika z niego na oko (patrząc na kąty), że Chiny rozwijają się (licząc wzrost PKB na osobę) coś ze trzy razy wolniej od Europy.

Nie wiem jak inni PT Czytelnicy, ale ja się uśmiałem.

@ tolep

Kwestia skali wykresu, PKB per capita wzrosl w Chinach kilkukrotnie w tym okresie. Taki wykres standardowo namalowal Excel.

@ llukiz

Nikomu nie dogodzi. Jedni chca porownywac 1.5 mld Chiny z 0.5 mld Europa inni realny poziom rozwoju gospodarczego, ktory nie oszukujmy sie, lepiej wyraza PKB per capita niz wzrost PKB.

Manipulacja jest wlasnie pokazywanie wzrostu PKB bez pokazywania wzrostu populacji – zapomina sie czesto, ze ten wielki wzrost gospodarczy czesto z trudem wystarcza na utrzymanie poziomu dochodu spoleczenstwa per capita.

A Chiny od jakiegos czasu maja ostra polityke demograficzna.

@Trystero

Skala wykresu jest liniowa. Wzrost (ułamkowy, czy też procentowy) odpowiada kątowi wznoszenia się wykresu. Nie ma o czym dyskutować…

@ tolep

Bardzo cenie Pana wklad w dyskusje ale bardzo irytuje mnie poddawanie w watpliwosc mojej uczciwosci.

Tym bardziej, ze podalem zrodlo i moze Pan wejsc, sciagnac arkusz i sprawdzic. Ba, moze Pan zrobic swoj wlasny wykres gdyby sie Panu chcialo – to byloby niezwykle konstruktywne z Pana strony.

PKB per capita Chin wzrosl ze $119 do $2350 w ww okresie i widac to na wykresie.

Jeszcze raz. Moge sie mylic, moge popelniac proste bledy, czasem nawet w obliczeniach ale prosze uwazac z zarzucaniem mi manipulacji. Nie lubie tego.

Nie poddawałem w wątpliwość Pańskiej uczciwości ani też niczego takiego nie miałem zamiaru sugerować. Przepraszam jeszcze raz, jeśli w jakiś sposób ktoś mógł to tak odebrać.

Ale swoją drogą, z trzeciego wykresu na oko (uzbrojone w będący w nienajlepszej formie mózg, jak mój) wychodzi, że np. UE15 ucieka Chinom, gdy w rzeczywistości jest odwrotnie, nawet licząc PKB per capita. I dlatego czasami użyteczne bywają skale logarytmiczne.

Jeszcze jedna uwaga. dlaczego uparliśmy się przy braniu pod uwagę ostanich 30 lat? Dla Europy korzystniejsze by było od np. II Wojny Światowej – wówczas baza była niższa (choć wcale niemała!), poza tym gwałtowny boom gospodarczy w Europie zakończył się tuż przed rozpoczęciem ostatniej „trzydziestolatki”, tak więc de facto odcinamy niewygodną część danych gospodarczych (niewygodną dla wieszczących upadek Europy i dominację Chin). Przypomina mi się ze starej literatury, jak to w latach ’80 wieszczono, że Japonia pokona gospodarczo USA. Stało się inaczej. Teraz znowu Chiny. Zawsze musi być jakiś wróg. A może popatrzmy na to inaczej, przecież na rozwoju Chin korzystamy chyba wszyscy? Po co tak patrzeć: albo oni albo my?

@Trystero
Dzięki za wykresy.Teraz mozna rozmawiać na temat.
Wykresy
1.Nie potwierdzaja efektu hamowania gospodarki chińskiej , tylko jej duzą ekspozycję zarówno na zmiany sytuacji wewnetrznej , jak i zewnętrznej.

2.PKB per capita potwierdza tezę o „przejadaniu” zdobytych bogactw.Co prawda liczbowo dochód jest większy – ale dynamika wzrostu – słabsza, choć zdecydowanie stabilniejsza.Właśnie porównanie wykresu 2) i 3) każe myśleć o jesieni Złotego Wieku Europy.

3.Ktoś tu wspomniał o demografii(ja też na poprzednim wpisie).Nie wspominam o klinicznym przypadku FR , która w ciągu 12 lat straciła 13,2 mln. obywateli(nie wiele lepiej – Ukraina), ale kraje UE też nie mają się czym chwalić.
Interesujacy byłby wykres :
a) historycznie – stosunek mieszkańców rodowitych do imigrantów w krajach-lokomotywach UE
b)stosunek przyrostu naturalnego(jego duża część , to zasługa rodzin imigrantów – np. w UK) do sredniej wieku lokomotyw UE
c)rzecz nieosiągalna – stosunek przyrostu naturalnego w rodzinach imigrantów do tuziemców.
Nie wiem ,czy ktoś poprowadził niepoprawne politycznie badania nad tym , jaka część PKB w UE jest zasługą imigrantów.
A meczety w Strasbourgu i Kolonii oraz Paryzu nie pozwalają na zapomnienie o cenie kulturowej za taki dobrobyt.O kilku rodowitych Anglikach pochodzenia pakistańskiego z Birmingham – tych od trotylu – nie wspominam.

@kujawianin
Jeszcze jedno -interesujący wątek rozwoju Japonii.Znam co nieco jej historię na przełomie epoki Edo i Mejji.Ogromnie ciekawa.Załamanie na początku lat 80-tych miało konkretne przyczyny gospodarcze , ale istniał też dość widoczny kontekst kulturowy(myślę o organizacji banków i polityce kredytowej oraz relacji koncernów „zaibatsu” do polityki).Troche wygląda to tak ,ze spod „europejskiej”(zachodniej) szaty gospodarczej wyszła „japońska”(negatywna, bo jest i pozytywna) mentalność.O terapii MFW , która okazała się nie lepsza od choroby – nie wspomnę…

@Whiskeyjack
Dzięki za wątek.Juz mi to wcześniej przychodziło do głowy , ale to Ty to jasno postawiłeś.

Pierwsza mysl: Porownywanie ‘czystych’ wzrostow GDP jest troche bez sensu. Duzo lepiej porownywac wrost per capita tak jak Trystero tu zrobil. W Europie recesja zaczyna sie od zerowego wzrostu bo praktycznie nie ma przyrostu naturalnego, podczas gdy w Chinach recesja zaczyna sie ponizej 7 procentowego wzrostu gospodarczego wlasnie ze wzgedu na dynamike demograficzna ich sily roboczej.

Druga mysl: Dla fanow chinskiej gospodarki. A ile z tych wzrostow Chinczycy zawdzieczaja sami sobie a ile tak naprawde dostali ‘w prezencie’ od Zachodu w postaci europejskich, japonskich i amerykanskich fabryk, pozwolenia na wlasciwie nieograniczony eksport i jednoczesne jego dotowanie poprzez administracyjne utzymywanie juana na niskim poziomie? Po wojnie probowali wymyslic cos samemu, marnie im to wyszlo…

Nie jestem krytykiem chinskiej gospodarki, ale swiat nie jest czarno-bialy i lepiej go tak nie przedstawiac, bo sie upraszcza obraz. Sa rozne odcienie szarosci…
Zyjemy w ciekawych czasach i pewnie w tym nowym 2009 roku nie bedziemy sie nudzic. Jedna z ciekawszych rzeczy bedzie to jak poszczegolne kraje rozegraja ten kryzys i kto wyjdzie z niego obronna reka. Ja bym jednak dlugoterminowo obstawial na Chiny, ale dluga i wyboista droga przed nimi.

A sobie, Autorowi i czytelnikom tego bloga zycze w 2009 roku zeby takie interesujace wpisy jak wlasnie ten o Azji i Europie pojawialy sie jak najczesciej!

@kujawianin
Czasem wykorzystuję anegdotę o tym ,ze wg. Arystotelesa mucha miała osiem nóg.Dopiero Albert Magnus – mistrz św.Tomasza z Akwinu złapał muchę i zobaczył ,ze ma sześć.
To właśnie on jest patronem nauki opartej na eksperymencie.Następny – to dopiero Rene de Cart(Kartezjusz i jego „Rozprawa o metodzie”.Potem był zapomniany Christian Wolf i jego klasyfikacja nauk)
Dziś za miliardy euro poszukujemy hadronów , które może są(ładnie układają się w równania) , a może ich – nie ma.Chwilowo nie wiadomo , bo magnesy nadprzewodzące zamarzły.
Potencjał intelektualny Europy ciągle jest duży(hmmm… sam siebie chwalę;-))
Ale proszę policzyć laureatów nagrody Nobla ze Wschodu.Są.I to – świetni.Tylko – gdzie oni się uczyli ? U nas ? Noo – właśnie.
)