Mit numer dwa: zaciągnięte przez Gierka kredyty miały nikłą wartość w porównaniu z obecnym długiem. W 1980 roku zadłużenie zagraniczne Polski wyniosło 26.2 mld dolarów, w lutym 2009 roku zadłużenie zagraniczne wynosi 162.7 mld dolarów. Kto więc bardziej zadłużył Polskę: Gierek czy przywódcy III RP?
Gdzie tkwi błąd? Po pierwsze, obecnie występują dwa podstawowe rodzaje zadłużenia. Dzieli się zadłużenie na publiczne i prywatne. Do porównywania z długami Gierka służy zadłużenie publiczne – państwowy dług publiczny- (głównie rządu i samorządów – ‘dług sektora instytucji rządowych i samorządowych ale także sądów, trybunałów, państwowych szkół wyższych, ZUS-u, KRUS-u’). Z oczywistych powodów zadłużenie prywatne nie istniało za czasów PRL, lub miało incydentalny charakter. Zadłużenie publiczne dzieli się na zewnętrzne (zagraniczne) i wewnętrzne. Intelektualna uczciwość nakazuje porównywać zadłużenie zewnętrzne: obecne i z czasów PRL z tego prostego powodu, że rząd PRL nie musiał zadłużać się u swoich obywateli – albo zabierał to co chciał albo płacił im pensje w pieniądzach, które nie miały siły nabywczej, choćby z tego powodu, że półki sklepowe były puste.
Po drugie, porównywanie nominalnego zadłużenia nie ma jakiegokolwiek sensu! Nie można przecież porównać zadłużenia PKN Orlen (kilka miliardów złotych) i zadłużenia Krośnieńskich Hut Szkła (kilkaset milionów) i powiedzieć, że KHS są w dużo lepszej sytuacji bo mają mniejsze zadłużenie niż PKN Orlen (w rzeczywistości KHS znajdują się w stanie upadłości likwidacyjnej). To przecież absurd, którego nie dostrzegają apologeci PRL z zapałem lepszej sprawy porównujący zadłużenie dużo większej i dużo bardziej otwartej gospodarki polskiej roku 2008 i zamkniętej i niewielkiej gospodarki polskiej z roku 1980. Najbardziej sensownym sposobem na porównanie zadłużenia jest porównanie zadłużenia w kontekście możliwości jego obsługi i spłaty.
W przypadku zagranicznego zadłużenia państwa o tym jaką wartość długu państwo może obsługiwać i spłacać decyduje, w uproszczeniu, wielkość eksportu, która określa ilość dewiz, które państwo może wykorzystać do spłaty i obsługi zadłużenia. By uzmysłowić czytelnikom wagę tego problemu przytoczę zestawienie z tekstu Grzegorza Wójtowicza na portalu NBP:
-
w 1976 roku zadłużenie przekroczyło poziom dwuletnich wpływów z eksportu towarów,
-
w 1977 roku obsługa zadłużenia (odsetki i spłaty kredytów) pochłonęła ponad połowę wpływów z eksportu,
-
w 1978 roku zadłużenie było już większe niż trzyletnie wpływy z eksportu,
-
w 1979 roku same odsetki od kredytów przekroczyły 25% wpływów z eksportu,
-
w 1980 roku obsługa zadłużenia (odsetki i spłaty kredytów) okazała się nieco większa niż uzyskane wówczas wpływy z eksportu.
Rok później koszty obsługi zadłużenia zagranicznego w państwach zachodnich miały wynieść 128% wpływów z eksportu do tych państw. Rok po odejściu Gierka, Polska była bankrutem. Mimo tego, że obecnie poziom zewnętrznego długu publicznego jest dużo wyższy niż w roku 1980 czy 1989 to Polska nie ma żadnego problemu z jego obsługą.
Na koniec 2007 roku państwowy dług publiczny wyniósł 527 mld złotych, w tym dług Skarbu Państwa 501.4 mld złotych. Dług zagraniczny Skarbu Państwa według kryterium miejsca emisji wynosił 121 mld złotych. Eksport wyniósł 398 mld złotych. Koszty obsługi zadłużenia wyniosły w 2007 roku 27,6 mld złotych, w tym koszty obsługi zadłużenia zagranicznego 5 mld złotych.
Bardzo łatwo obliczyć podstawowe wskaźniki. Wskaźnik publicznego długu zagranicznego do eksportu wynosił 30.4% w 2007 roku. Wskaźnik kosztów obsługi publicznego długu zagranicznego do eksportu wynosił 1.25% w 2007 roku.
W 1980 roku wartość długu zagranicznego wynosiła 190% eksportu. Jeśli weźmiemy pod uwagę dług wobec państw zachodnich, co ma duży sens ze względu na to, że rublami transferowymi długu wobec tych państw Polska spłacać nie mogła to okaże się, że wartość długu wynosiła około 283%. Koszt rocznej obsługi tego długu wynosił 128% wartości eksportu (w 1981 roku). 128% i 1.25% – taka jest różnica w wielkości zadłużenie mierzonej możliwością obsługi długu pomiędzy rokiem 2007 a rokiem 1980.
Ponieważ w okresie zmarnowanej dekady lat 80′ eksport się nie zmienił a wartość długu wzrosła o niemal 63% zdolności obsługi długu zagranicznego wyglądały w 1989 roku tragicznie. Wartość długu zagranicznego wobec państwa zachodnich stanowiła 500% eksportu Polski do tych państw.
Poniższy wykres pokazuje relacje całkowitego długu zagranicznego (publicznego i prywatnego) do rocznego eksportu 1945-2004:
Na koniec lutego 2009 roku dług Skarbu Państwa wzrósł do 598 mld złotych, publiczny dług zagraniczny wyniósł 172 mld złotych według kryterium emisji i 210 mld złotych według kryterium rezydencji. Wartość eksportu w 2008 roku wyniosła 118.7 mld euro, co po kursie z lutego 2009 (na podstawie którego policzono dług zagraniczny) odpowiada 552 mld złotych.
Related posts:








