Kontynuuję temat konstrukcji polskiego systemu socjalnego i jej wpływu na efektywność działań zmierzających na wyrównywanie szans w społeczeństwie. W swoich rozważaniach posługiwać się będę wykresami z prezentacji Petera Whiteforda o australijskim systemie socjalnym i podatkowym.

Zobaczmy najpierw jak mają się w Polsce idee solidarności społecznej czyli wspierania przez rząd najbiedniejszych. To o tyle interesująca kwestia, że dla wielu internetowych liberałów nie istnieje większe marnotrawstwo niż rządowe transfery skierowane do najbiedniejszych. Poniższy wykres przedstawia jaki odsetek rozporządzalnych dochodów 20% najbiedniejszych gospodarstw domowych stanowią transfery rządowe netto:

Za Peter Whiteford

Za Peter Whiteford

Niecałe 2%. To wynik Polski, przy 5-6% w państwach nordyckich ale także Australii i Irlandii.

Powróćmy więc do samej konstrukcji całego systemu socjalnego i zobaczmy jak bardzo jest progresywny czyli ukierunkowany na pomaganie mniej zamożnym.

Za Peter Whiteford

Za Peter Whiteford

Jak można zauważyć, system transferów rządowych w Polsce nie jest progresywny. Udział mniej zamożnych w transferach rządowych jest mniejszy niż udział w rozporządzalnych dochodach. Proszę zwrócić uwagę, że część państw uchodzących za relatywnie liberalne gospodarczo dysponuje bardzo progresywnymi systemami socjalnymi.

Ostatni wykres sporo wnosi do dyskusji o efektywności systemu socjalnego w Polsce. Przedstawia on churning, czyli potoczne ‘mielenie’ podatków i transferów socjalnych. Wykres pokazuje jaką część rozporządzalnych dochodów w danym państwie stanowi kwota, która jest jednocześnie zabierana przez rząd w podatkach i oddawana w transferach socjalnych. Prosto mówiąc, wykres pokazuje jaką część dochodów ludności rząd zabiera by ją później oddać w różnych programach socjalnych (takich jak darmowa służba zdrowia czy publiczny system emerytalny):

Za Peter Whiteford

Za Peter Whiteford