Po dłuższej przerwie, spowodowanej między innymi przenosinami bloga na nowy serwer, wracam do relatywnie aktywnego aktualizowania bloga. Dzisiaj, wyczerpujący raport o strukturze demograficznej europejskiej, klubowej piłki nożnej.

Raport o Piłce Nożnej w Europie w 2011Najnowsze komentarze:

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…

Od jakiegoś czasu planowaliśmy przeniesienie bloga na ‘tańszy, ale nie mniej bezpieczny’ serwer. W końcu został dokonany jakiś wybór i w trakcie weekendu planowana jest migracja bloga na nowy hosting.

W związku z tym, w ciągu najbliższych dni możliwe będą przerwy w widoczności i dostępie do bloga.

Najnowsze komentarze:

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…

Tak, to jest recenzja książki. W dodatku powieści. Nie mam prywatnego bloga a bardzo chciałem napisać recenzję „Atlasu Chmur”. Więc pojawiła się tutaj. Wkrótce pojawi się tekst z dziedziny finansów. Zdezorientowanych czytelników zapewniam, że ta recenzja to wyjątek.

Jakiś czas temu znalazłem w Internecie dwie listy najlepszych powieści minionej dekady – jedną sporządzoną przez krytyków, drugą stworzoną przez czytelników. Wypisałem sobie pozycje występujące na obydwu listach i nieskromnie przyznam, że był to strzał w dziesiątkę.

„Atlas chmur” Mitchella był trzecią pozycją z mojej listy. Wcześniej przeczytałem „Znany świat” Jonesa i „Gilead” Robinson – obydwie powieści na bardzo wysokim poziomie.

Są takie powieści czy filmy, po zapoznaniu się z którymi człowiek myśli sobie  ‘co za historia!’ a „Atlas chmur” jest jednym z takich właśnie dzieł sztuki. Tu muszę wyznać, że jestem czytelnikiem prymitywnym, od niczego poza dobrą historią od powieści nie wymagającym.

Powieść składa się z sześciu części, z których każda jest w gruncie rzeczy odrębną historią. Opowiadania łączy raczej banalny motyw reinkarnacji oraz fakt, że bohaterowie każdej kolejnej historii mają okazję zapoznać się z historią życia bohaterów poprzednich opowiadań.

Bohater pierwszego opowiadania, amerykański notariusz wracający z Nowej Zelandii do USA w XIX wieku pisze pamiętnik, w którym opisuje swoje przygody z kilkutygodniowego pobytu na Antypodach i rejsu przez Pacyfik. Pamiętnik ten wpada w ręce bohatera drugiej historii – młodego i utalentowanego angielskiego kompozytora, który w 1931 roku spędza kilka miesięcy w zamkowej posiadłości wybitnego kompozytora w Belgii, gdzie ucieka przed wierzycielami i gdzie pracuje jako asystent Mistrza.

Listy, które Robert Frobisher napisał do swojego przyjaciela i kochanka w czasie pobytu w Belgii trafiają do amerykańskiej dziennikarki śledczej z Kalifornii gdy jakieś cztery dekady później nawiązuje znajomość z wybitnym fizykiem nuklearnym, tym samym naukowcem, do którego pisał Frobisher. Sensacyjna historia zmagań Luisy Rey ze skorumpowaną korporacją, która próbuje ukryć prawdę o ryzyku operacyjnym nowej elektrowni jądrowej, którą zarządza, trafia na biurko współczesnego nam wydawcy z Londynu, Pana Cavendisha. Film nakręcony na podstawie biografii Pana Cavendisha, w klimacie współczesnej komedii miejskiej, opowiadający o jego uwięzieniu w domu starców i ucieczce z niego oglądany jest przez genetycznie zmodyfikowaną ‘fabrykantkę’ w Nea So Copros, gdzieś w nieodległej przyszłości.

Historia życia ‘fabrykantki’ Sonmi-451 i jej walki z aparatem władzy zarządzającym konsumpcjonistyczną dystopią, w którą zamieniła się Korea Południowa, a która oparta jest na niewolniczej pracy produkowanych przez klonowanie fabrykantów, została zapisana na urządzeniu przypominającym odtwarzacz halogramów. Gadżet ten jest jednym z nielicznych artefaktów z minionego Świata Rozumu, w prymitywnej, post-upadkowej społeczności zamieszkującej największą wyspę archipelagu Hawajów.

Każda historia w powieści Mitchella napisana jest w innym stylu. Pierwsze opowiadanie stylizowane jest na pamiętniki podróżnicze i przywodzi na myśl Defoe czy Melville. Druga część, moim zdaniem najlepsza, przypomina mi opowiadania Nabokova, z nieodłącznym oszukiwanym oszustem i bohaterem żyjącym w wyimaginowanym świecie stworzonym przez przerośnięte ego. Część trzecia, to Grisham, w przeciętnej formie. Nie mam pojęcia co przypomina mi historia Cavendisha – ale tak mniej więcej wyobrażam sobie współczesną komedię. Część czwarta to niezłej jakość science fiction (Equilibrium, Blade Runner – te właśnie klimaty) – interesująca jako krytyka konsumpcjonizmu. Ostatni kawałek układanki to post-technologiczny prymitywizm, z jakiegoś powodu przypominający mi klimatem Galapagos Vonneguta. Żyjemy w XXI wieku, więc Mitchell ułożył opowiadania w taki wzór: 1,2,3,4,5,6,5,4,3,2,1.

Powieść ma pewne przesłanie społeczne a jest nim pytanie o to czy ‘wielki głód’, potężna siła, która pcha ludzkość naprzód kiedyś ją zniszczy, czy skończymy tam gdzie zaczęliśmy z tego samego powodu, dla którego dziś jesteśmy tak daleko od tego miejsca? Mitchell nie narzuca jednak tych rozważań czytelnikowi. Nie jest nachalny.

W kontekście ekonomii, najbardziej interesująca jest historia Sonmi-451. W Nea So Copros bardzo dosłownie potraktowano hasło ‘wydawanie pieniędzy jest Twoim obywatelskim obowiązkiem’. Rządzące post-państwem korporacje dbają o to by klasa średnia miała wszystko czego potrzebuje do szczęścia. Autorytarne instytucje są dobrze zamaskowane a konsumpcjonizm sprawia, że granica pomiędzy wolnością a totalitaryzmem jest niedostrzegalna dla przeciętnego człowieka. Są wreszcie fabrykanci, niewolnicza siła robocza, produkowana przez klonowanie na farmach, z określonym czasem użytkowania, po upływie którego jest uśmiercana na statkach-rzeźniach. Jak dużo dzieli klonowaną wątrobę od klonowanej pomocy kuchennej?

Jedna zabawna historia. W Nea So Copros urządzenia nie mają znanych nam nazw, przejęły nazwy korporacji, które zdominowały rynek. Laptopy zmieniły się w sony, samochody w fordy, buty w nike, nawet kawa w starbucksa. Cóż, ja bym ‘obstawiam’ apple i toyoty. Starbucks, akceptowalny z rynkowego punktu widzenia, jest mało prawdopodobny lingwistycznie. Krótsze formy wypierają dłuższe. Pisał o tym kiedyś Robert Stiller w komentarzu do Nakręconej Pomarańczy – sam tego nie wymyśliłem.

Jasne, powieści Mitchella można zarzucić przekombinowanie, niepotrzebne mieszanie stylów i cały ten postmodernistyczny bagaż, który dumnie dźwiga na plecach. No i co z tego, pytam, skoro czyta się ją jednym tchem (Grisham trochę nuży), od deski do deski, a po lekturze ma się satysfakcjonujące uczucie zawsze towarzyszące dobrze zainwestowanym kilkunastu godzinom?

Najnowsze komentarze:

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…

Zezowaty Zorro napisał do mnie list. Nie zamierzałem na niego odpowiadać ponieważ nie prowadzę korespondencji z ludźmi o miernej reputacji ale zdecydowałem się wyjaśnić Zorro, że jego sprostowanie nie spełnia wymogów art.31 Prawa Prasowego i nie mogę go opublikować. Zezowaty Zorro ujawnił treść tego listu na swoim blogu – co jest o tyle zabawne, że zgodnie z moją znajomością prawa, jeśli nie zaznaczono wyraźnie otwartego charakteru listu, to jego NADAWCA nie ma prawa go publicznie ujawniać.

Zezowaty napisał także obraźliwy, pełen wyzwisk tekst na swoim blogu. Nie odniósł się w nim do meritum sprawy – to jest do faktu, że jego pompatyczne prognozy gospodarcze i finansowe okazały się kompletną klapą, a poważne traktowanie jego pisaniny na tematy gospodarcze mogło przynieść wymierne straty czytelnikom jego bloga gdyby swoje decyzje finansowe podejmowali według jego prognoz i opinii.

Tekst Zorro pełen jest wyzwisk i zarzutów pod moim adresem – co mnie naturalnie nie dziwi ponieważ w mojej opinii mechanizm działania szamanów opiera się na zanurzaniu się w ekskrementach, obrzucaniu nimi swoich przeciwników i krzyczeniu, że się pobrudzili.

No jasne, że się pobrudziłem, czytając ‘twórczość’ szamana, który ma czelność linkować do parszywego portalu judenfrei.org na swoim blogu (judenfrei.org to jeden z najbardziej obrzydliwie antysemickich portali internetowych). No jasne, że się pobrudziłem gdy przeczytałem, że Zorro oskarża Pana Szcześniaka o to, że jest on agentem Gazpromu – bez żadnych podstaw, bez żadnych dowodów – po prostu nurkuje sobie w szambie kalumnii, wybiera z niego ‘agent Gazpromu’ i rzuca nim w Bogu ducha winnego Szcześniaka.

Jestem jednak odpowiedzialnym blogerem, który stara się by to co pisze przedstawiało jakąś wartość dla czytelników, więc przekopałem się przez pisaninę Zorro by pozwolić samym czytelnikom określić jej wartość. Ostrzegano mnie przed tym i już teraz muszę przyznać rację tym roztropnym osobom – myślę jednak, że czasem warto narazić się na wyzwiska by pokazać prawdę a nic nie pokazuje prawdy lepiej niż cytaty z archiwalnych tekstów szamana.

Nie pozwolę zmienić tego zacnego bloga w miejsce chodnikowych połajanek i oznajmiam, że jest to mój ostatni tekst dotyczący Zezowatego Zorro.

Muszę się jednak odnieść do kilku spraw, kilku kłamstw, które rozpowszechnia Zorro i wytłumaczyć czytelnikom dlaczego nie zamieszczę jego sprostowania.

Sprostowania nie zamieszczę ponieważ zawiera kłamstwa – koniec kropka.

Nie jest prawdą, że pracuje lub pracowałem dla Axel Springer – to kompletna bzdura i ilustracja mechanizmów ‘pracy’  szamana.

Nie jest prawdą, że w moim tekście o Zorro znajdują się jakiekolwiek nieprawdziwe, przeinaczone i zmanipulowane informacje.

Nie jest prawdą, że tekst zawiera ‘urywki komentarzy’ Zorro – wszystkie cytaty pochodzą z jego tekstów – Zorro kłamie tutaj bezczelnie i perfidnie, bo jako autor tekstów z łatwością mógł sprawdzić, że cytuję tylko jego teksty.

Przy większości cytatów podałem datę publikacji tekstu, z którego pochodzą. Odnalezienie tych tekstów w archiwum bloga Zorro nie jest problemem. Można sprawdzić, że cytaty nie są wyrwane z kontekstu, że nie są podane edycji innej niż wynikająca z dbałości o zachowanie minimalnych standardów ojczystego języka ani nie są ucinane. Cytaty są wyraźnie oznaczone kursywą.

Nie podawałem linków do tekstów Zorro z jednego prostego powodu: nie chciałem promować szamaństwa na swoim blogu, chciałem przed nim ostrzec.

To koniec moich utarczek z Zezowatym Zorro. Przekazałem czytelnikom mojego bloga to, co uważałem za ważne – mogą teraz korzystając ze swojego rozumu wyrobić sobie własne zdanie o tym czy warto czytać szamanów czy nie. Z mojej strony sprawa zakończona.

Naturalnie nie zamierzam pozywać Zorro o kłamstwa, które rozpowszechnia na mój temat – tak jak nie biegnę do sądu za każdym razem gdy osoba o miernej reputacji wyzywa mnie od najgorszych. Gdyby jednak Zorro zechciał dochodzić swoich praw własności intelektualnej w sądzie – jestem do dyspozycji wymiaru sprawiedliwości.

Inne moje wpisy o Zezowatym Zorro:

Zorro myli się w rachunkach o 1000% i sugeruje, że przeciętnia amerykańska rodzina jest bankrutem.

Zorro prognozuje, czyli jak ogłosić koniec hossy w kwietniu 2009 roku i mimo tego zawsze mieć rację?

Zorro myli dane tygodniowe z miesięcznymi i nawet nie zdaje sobie z tego sprawy

Zorro nie radzi sobie z interpretowaniem danych z rynku pracy

Najnowsze komentarze:

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…

Od października 2009 roku nowe wpisy na blogu Trystero.pl pojawiać się będą pod adresem:

http://blogi.ifin24.pl/trystero/

Na Trystero.pl pozostanie archiwum tekstów i komentarzy.

Kilka miesięcy temu ludzi z iFin24 zaproponowali mi bym prowadził bloga na ich stronie internetowej. Tak właśnie mniej więcej brzmiała propozycja. Zapytałem jeszcze co konkretnie miałbym robić, uzyskałem odpowiedź, że ‘dokładnie to, co robię teraz’ i postanowiłem przemyśleć tę propozycję.

Jako ‘za’ uznałem:

• zdobędę nowe doświadczenie, nigdy nie współpracowałem z korporacją (iFin24 to spółka zależna Comarchu);

• powiększę zasięg bloga, siłę jego oddziaływania, zdobędę nowych czytelników;

• uzyskam stałe dochody z tworzenia bloga, a nie ma nic bardziej satysfakcjonującego od zarabiania na robieniu czegoś, co się lubi.

Były tez ‘przeciw’

• jestem sentymentalny i przywiązałem się do ‘swojej’ domeny, serwera, grafiki, etc.;

• stracę możliwość samodzielnego rozbudowywania bloga, dodawania nowych funkcjonalności;

• istnieje możliwość, że stracę część ‘obrażonych’ czytelników.

Muszę przyznać, że najwięcej problemów miałem z ostatnim punktem. W końcu, w oparach samozadowolenia, uznałem, że czytelnicy przychodzą na Trystero.pl by czytać moje opinie i opinie innych czytelników, skoro więc dokładnie to samo będzie na iFin24, to nie powinno to stanowić większego problemu. Dlatego postanowiłem przenieść bloga. Ostateczne ustalenia zapadły we wrześniu.

Mam nadzieję, że zmiana adresu w zakładce Ulubione i zmiana adresu czytnika RSS nie będzie dużym problemem.

Zdaję sobie sprawę, że zmiana miejsca wzbudzi pewne kontrowersje dlatego przygotowałem małe FAQ.

Czy czytelnicy odniosą jakieś bezpośrednie korzyści z przenosin bloga?

- Tak.

• na blogu na iFin24 nie będzie reklam;

• na blogu będzie wyższa jakość grafiki (nie będę uważał na transfer);

• współpraca z iFin24 gwarantuje, że będę pisał regularnie;

• blog będzie wyglądał lepiej pod względem technicznym ponieważ zajmą się nim profesjonaliści. Admin wykonywał ‘kawał świetnej pracy’, ale była to działalność w 100% społeczna i hobbystyczna.

Jak długo będzie to trwało?

- Nie wiem. To chyba zależy od biznesowych sukcesów iFin24. Po zakończeniu owocnej współpracy zamierzam dalej pisać na Trystero.pl.

Czy mam coś wspólnego z biznesem iFin24?

- Nie, ja prowadzę bloga.

Czy mam jakieś ograniczenia odnośnie poruszanej na blogu tematyki?

- Nie. Absolutnie żadnych. Zakres tematów: od ekonomii psich kup do metod statystycznych w inwestowaniu. Nie będzie także żadnych artykułów sponsorowanych ani tym podobnych rzeczy.

Co będzie się działo na Trystero.pl?

- Na Trystero.pl zostanie pokaźne archiwum. Być może w przyszłości, od czasu do czasu (raz na dwa tygodnie?) zamieszczać będę tu ‘nerdowskie’ opracowania dotyczące ropy naftowej – wraz z postępami w pisaniu pracy doktorskiej.

Czy nie mogłem żyć z samych reklam?

- Nie żyłem z reklam. Dochody z bloga, choć dzięki rozpoczętej niedawno owocnej współpracy z dwiema agencjami reklamowymi (AdTaily i Blogvertising) rosły z miesiąca na miesiąc, stanowiły niewielką część moich dochodów. Tak samo zresztą będzie teraz. Przy okazji, odnoszącym sukcesy blogerom polecam współpracę z ww. agencjami jeśli tylko się do niej zakwalifikują.

Najnowsze komentarze:

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…