Wyobraźcie sobie Państwo, że grupa inżynierów w elektrowni atomowej programuje system komputerowy w taki sposób by doprowadzić do przegrzania reaktora. Następnie wysyła list z żądaniami przyznania im kilkuset milionów dolarów bonusów. Argumentuje, że tylko oni są w stanie naprawić system komputerowy i zapobiec katastrofie. Brzmi absurdalnie?

Niestety, dokładnie w ten sposób zachowują się czołowi pracownicy AIG, a wspierają ich w tym świetnie opłacani lobbyści i dziennikarze. Clusterstock opublikował list od jednego z pracowników AIG Financial Products. Ostatni akapit tego listu brzmi tak: Lastly, let me say one thing on the matter of the practicality of running AIG FP with out us. AIG FP is the nexus of thousands of contracts of incredible complexity. These are managed in purpose built systems using carefully crafted procedures. If all of us leave, who will maintain the systems for which there are no manuals? Who will know how to operate the technological machinery that is totalny purpose built in house? Who will have the relationship with the relevant client with whom we have to negotiate as we unwind their contracts? True one or two or ten of us could be replaced (although after the current furor they would would want to paid a lot and in advance and with a letter from the president and the treasury and the supreme court that they can keep their pay) but if we all leave? Even a hijacker has enough sense not to shoot the pilot unless he can fly. Mr Frank, Mr Dodd and Mr Cuomo, can any of you run AIG FP?

Zastanawiam się czy człowiek piszący powyższy list zastanowił się przez chwilę nad przykładem terrorystów porywających samolot. Moim zdaniem ten przykład świetnie ilustruje grozę, ale i absurdalność obecnej sytuacji. Terrorystami są naturalnie pracownicy AIG, których lekkomyślność zmieszana z chciwością doprowadziła globalny system finansowy na granicę przetrwania. To dobrze wyszkoleni terroryści; potrafią pilotować samolot. Na tym fakcie oparli swoją strategię pasożytowania na reszcie społeczeństwa. Założyli, że społeczeństwo będzie zbyt przerażone wizją katastrofy by pozwolić na podjęcie akcji, odbicie samolotu, ukaranie terrorystów i zastąpienie ich za sterami samolotu przez wyszkolonych i uczciwych pilotów.

Otóż, jest bardzo wiele głosów krzyczących, że pracownicy AIG nie są nie do zastąpienia. Naturalnie, jest niezwykle silny argument logiczny wskazujący, że pracownicy AIG nie tylko nie są niezastąpieni, ale powinni być jak najszybciej usunięci ze stanowisk i ukarani – w końcu to oni doprowadzili do upadku AIG i sprowadzili systemowe ryzyko na system finansowy. Simon Johnson i James Kwak argumentowali na łamach NY Times, że podobny argument (bankierzy, którzy doprowadzili system finansowy i tak są niezbędni by doprowadzić do jego naprawy) wysuwano w czasie kryzysu azjatyckiego w 1997 roku. W Tajlandii i Korei Południowej rządy przejęły kontrolę nad niektórymi bankami, a nieudolni i nieuczciwi pracownicy tych instytucji zostali zastąpieni przez urzędników państwowych. W Indonezji natomiast naprawę systemu finansowego pozostawiono w gestii ludzi, którzy doprowadzili do jego załamania. Kwak i Johnson argumentują, że odbudowa systemu finansowego przebiegła dużo efektywniej w państwach, które nie obawiały się zastąpić ludzi odpowiedzialnych za kryzys nowymi kadrami. Uwadze polskich czytelników polecam ten fragment: If A.I.G. wants to argue that complex transactions, hedging positions and counterparty relationships require employees who are intimately familiar with those trades, it should at least provide evidence that the arguments for doing so are sounder than the ones made in Indonesia in 1997, when leading bank-owning conglomerates claimed that only they understood their financing arrangements… We heard variants of the same idea in Poland in 1990, Ukraine in 1994 (and in the Ukrainian crises subsequently), and Argentina in 2002.

Chciałbym w tym miejscu zwrócić uwagę czytelników, że istnieje coraz więcej powodów by przypuszczać, że AIG rzeczywiście znajduje się w centrum kryzysu finansowego i prób ratowania globalnych finansów. Kilka dni temu pojawiły się nieoficjalne informacje, że to właśnie niezwykle korzystne dla innych amerykańskich banków rozliczenia transakcji z AIG są jedynym powodem, dla którego szefowie Bank of America i Citigroup ogłosili kilka tygodni temu, że instytucje te zanotowały zysk w styczniu i lutym 2009 roku. Przypomnę tylko, że to wiadomości o powrocie sektora bankowego do zysków w I kw. 2009 roku była katalizatorem obecnego odbicia na rynkach akcyjnych w marcu 2009 roku. Z pewnością, wiadomość, że zyskowność instytucji bankowych była efektem jednorazowego transferu pieniędzy podatników do sektora bankowego za pośrednictwem AIG, która pełniła w tym przypadku rolę pralni ‘brudnych pieniędzy’ nie jest oznaką realnej poprawy w systemie finansowym.

Najnowsze komentarze:

• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…
• Jankomuzykant – @Trystero

  „AGW jest poważnie traktowane i udowodniony (nie będę dyskutował o…

• xxx – > Aby nie było tak zupełnie cynicznie – to powiem…
• Poszi – „Rozwiązanie wolnorynkowe jest takie że jak zacznie podtapiać fajne wysepki…
• karroryfer – Rozwiązanie wolnorynkowe jest takie że jak zacznie podtapiać fajne wysepki…

Powiem szczerze, trochę mnie irytuje niezrozumienie wagi zagadnienia bonusów w AIG oraz na całej Wall Street, przez wielu przenikliwych ludzi. Ustawa, którą przyjęła Izba Reprezentantów wydaje się bowiem nie tylko potrzebna i sprawiedliwa, ale także niezbędna dla utrzymania porządku w systemie finansowym i w społeczeństwie.

Ustawa uchwalona przez IR obejmie dużo większą pulę bonusów niż 165 mln płatności w AIG. Może warto przypomnieć, że po otrzymaniu pierwszych płatności ratunkowych od rządu, AIG wypłaciła około 250 mln bonusów we wrześniu 2008, chciała wypłacić dodatkowe 90 mln (zablokowane przez Kongres), kolejne 400 mln w styczniu 2009 roku (w zdecydowanej większości dla pracowników ‘kasyna w Londynie’, które rozłożyło AIG na łopatki) oraz 165 mln w marcu 2009 roku (choć śledczy z Nowego Jorku uważa, że wartość bonusów zaniżono i wynosi ona około 240 mln dolarów).  Powyższe wypłaty bonusów w AIG pokazują stopień zepsucia bankierów z Wall Street. Właśnie o tę mieszankę chciwości, megalomanii i głupoty chodzi w ustawie Izby Reprezentantów. Konkretnie o pokazanie  Wall Street jej miejsca w szeregu.

Rozważmy tę sytuację z punktu widzenia dylematu więźnia. Rząd ‘milczał’ i pozwolił na deregulację sektora derywatów. Pracownicy AIG mogli wykorzystać tę możliwość do działań na rzecz dobra AIG i społeczeństwa. Ale oni ‘sypnęli’. Powodowani mieszanką chciwości i głupoty przekształcili AIG w fundusz hedge i wyeksponowali AIG na setki miliardów ryzyka związanego z transakcjami CDS. Ich działania zagroziły istnieniu całego systemu finansowego. Rząd po raz kolejny wybrał ‘milczenie’. Wpompował w AIG miliardy dolarów nie pociągając nikogo do odpowiedzialności ani nie wymieniając skompromitowanej kadry. Co zrobili pracownicy AIG? Po raz kolejny ‘sypnęli’. Wypłacili sobie setki milionów dolarów bonusów, na które ich firmy nie stać  i na które nie zasłużyli.

Pytanie brzmi: co ma teraz zrobić amerykański rząd? Po raz kolejny milczeć? Czy można wyobrazić sobie społeczne i ekonomiczne konsekwencje przekonania Wall Street, że grając z nią w dylemat więźnia rząd zawsze będzie ‘milczał’? Amerykański rząd najzwyczajniej w świecie ‘musi’ teraz sypnąć bankierów by ograniczyć ryzyko moral hazard w przyszłości. Im ‘boleśniej’ ukarze bankierów, tym lepsze przyniesie to konsekwencje w przyszłości!

W tym miejscu krótka uwaga: otóż część lobbujących za Wall Street analityków argumentuje, że nie wszyscy pracownicy AIG działali na szkodę spółki, że część z nich świetnie wykonywała swoją pracą i zwyczajnie zasłużyła na bonusy. Moja odpowiedź? Cóż, jestem przekonany, że setki pracowników Enronu także świetnie wykonywało swoją pracę. Nikt jednak nie martwił się o ich bonusy. Ryzyko związane z upadłością pracodawcy jest chlebem codziennym milionów efektywnych pracowników na całym świecie. Nie ma powodu by tworzyć kastę nadludzi ubezpieczoną przez pieniądze podatników od tego ryzyka.

Inne podejście z teorii gier do problemu bonusów na Wall Street. Istnieje eksperyment znany jako ultimatum game. W eksperymencie tym, jedna strona otrzymuje pewną kwotę (powiedzmy: $10) i musi podzielić się tymi pieniędzmi z drugim uczestnikiem eksperymentu. To oferujący podejmuje decyzję o stosunku podziału. Odbierający może przyjąć propozycję lub ją odrzucić, ale w tym drugim przypadku nikt nie otrzyma pieniędzy. Otóż, ten model podziału bogactwa bardzo premiuje oferującego, który ma wszelkie racjonalne bodźce by podzielić kwotę nierówno (druga strona i tak będzie miała wybór: otrzymać $2 albo nic). W eksperymencie tym można zauważyć coś, co można nazwać altruizmem lub poczuciem przyzwoitości gatunku homo sapiens. W większości eksperymentów oferujący zabiera zaledwie 60% z kwoty do podziału (choć występuje duże zróżnicowanie wyników, w zależności od kultury, wielkości społeczeństwa i … poziomu testosteronu w okresie płodowym).

Nie ma chyba wątpliwości, że w realnym świecie Wall Street zatrzymuje dużo więcej niż 60%. Wynika to choćby z porównania zarobków Wall Street z Main Street. Społeczeństwo akceptuje ten nierówny podział ponieważ jest przekonane, że bankowcy z Wall Street zasługują na większą część bogactwa. Albo BYŁO przekonane o tym. Problemy systemu finansowego pokazały, że ludzie z Wall Street wcale nie są ‘mądrzejsi’ i przez to nie zasługują na większą część w nierównym podziale bogactwa. W tej sytuacji utrzymanie faworyzowania Wall Street nie tylko wzbudza naturalną wrogość społeczeństwa, ale poparcie rządu dla tego ‘niesprawiedliwego’ podziału podważałoby fundamenty całego systemu gospodarczego.

Na litość boską! Nawet kapucynki* nie chcą pracować za ogórka, gdy ich partner, wykonujący tę samą pracę otrzymuje winogrona! Awersja do nierówności społecznych jest częścią natury ludzkiej. Fundamenty nierówności w dojrzałym społeczeństwie albo są zbudowane na nierównym podziale zdolności i pracowitości albo budzą społeczną niechęć. Ignorowanie tych faktów byłoby niezwykle nierozważnym krokiem i naprawdę może skończyć się tym, że groteskowe wytwory (patrz niżej)  działu public relation  AIG kiedyś będą tragiczną koniecznością.

* Nawiązuję do znanego eksperymentu (między innymi Franz de Waal i Sarah Brosnan), który wykazał, że kapucynki reagują na nierówność jeśli jest ona wynikiem niesprawiedliwego traktowania. Kapucynki wytrenowane by wykonywać pewną pracę za ogórka buntują się gdy inne małpy otrzymują lepszą nagrodę (winogrona) za tę samą pracę lub otrzymują nagrodę chociaż nie pracowały.

Za AIG via FT Alphaville.

• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…
• Jankomuzykant – @Trystero

  „AGW jest poważnie traktowane i udowodniony (nie będę dyskutował o…

• xxx – > Aby nie było tak zupełnie cynicznie – to powiem…
• Poszi – „Rozwiązanie wolnorynkowe jest takie że jak zacznie podtapiać fajne wysepki…
• karroryfer – Rozwiązanie wolnorynkowe jest takie że jak zacznie podtapiać fajne wysepki…

Kwestia 90% podatku, jaki amerykańska Izba Reprezentantów chce nałożyć na bonusy wypłacane pracownikom firm, które otrzymały rządową pomoc wzbudza mnóstwo kontrowersji. 90% podatek dotyczyć ma bonusów wypłacanych pracownikom, których roczne dochody gospodarstwa domowego przekraczają 250 000 dolarów. Olgierd Rudak, który nie jest entuzjastą tej ustawy, tak zakończył swój tekst o tym problemie: Reasumując, moje zdanie jest proste: było nie dawać, ale jak już dali, to nie godzi się zmieniać przepisów w trakcie gry, tylko po to, aby odebrać część kasy nazad do budżetu.

Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że taki podatek nie mógłby zostać uchwalony w Polsce. Jak zauważył Olgierd Rudak, polskie prawodawstwo wymaga co najmniej 30 dniowego vacatio legis dla przepisów zmieniających prawo podatkowe, przy czym 30 dni dotyczy okresu przed początkiem roku podatkowego. Przez krótką chwilę żywiłem nadzieję, rozwianą wyjaśnieniem Olgierda Rudaka, że taki właśnie podatek mógłby zostać zastosowany w Polsce w celu ograniczenia ‘wysysania’ pieniędzy z budżetu przez politycznie ustawionych prezesów państwowych spółek, którzy za kilka miesięcy marnego zarządzania publiczną firmą otrzymują milionowe odprawy w przypadku przedterminowego rozwiązania kontraktu. Niestety, okazuje się, że byli prezesi TVP czy Orlenu mogą spać spokojnie. Dobrze jednak wiedzieć, że polskie prawodawstwo, w tym przypadku, dużo lepiej chroni interesy podatnika niż system prawny w USA.

Koniecznie należy jednak zaznaczyć, że 90% podatek ‘od bonusów’ jest zgodny z amerykańskim prawodawstwem. Trudno więc nazwać go zmienianiem przepisów w trakcie gry – co kojarzy się z jakimś nieuczciwym działaniem. Nawet jeśli przepisy zmieniono to grający byli świadomi, że reguły mogą zostać zmienione. Nic strasznego, z punktu widzenia szacunku dla państwa prawa, się nie stało. Właśnie w celu uczynienia przepisów konstytucyjnymi Izba Reprezentantów rozszerzyła je poza AIG, na pracowników wszystkich firm, które otrzymały rządową pomoc, czym być może uczyniła wielki krok na drodze do naprawy systemu finansowego. Więcej w tej sprawie napisał Dealbreaker.

Pierwszą istotną kwestią, którą warto poruszyć jest znaczenie 165 mln dolarów bonusów wypłaconych przez AIG swoim obecnym i byłym pracownikom, wobec 170 000 mln dolarów rządowej pomocy, która AIG otrzymała od września 2008 roku. Otóż, część czytelników już to zauważyła, ale pisanie o 165 mln bonusów i 170 mld dolarów pomocy zupełnie zniekształca obraz sytuacji, przynajmniej w umysłach większości zwykłych ludzi, którzy najzwyczajniej w świecie nie są w stanie objąć różnicy, która dzieli milion i miliard. Podobnie rzecz ma się z bilionem. Amerykański dług przekroczył 10 bilionów, AIG otrzymała 170 miliardów pomocy i wydała 165 mln na bonusy. Źle! AIG wydała 165 mln dolarów na bonusy, otrzymała 170 000 milionów dolarów pomocy a dług USA wynosi 10 000 000 milionów.

Warto więc odpowiedzieć na pytanie czy warto zawracać sobie głowę 0.1% kwoty rządowej pomocy dla AIG? Otóż, warto i nie warto. Z pewnością nie warto tego robić jeśli anty-bonusowa histeria ma odwrócić uwagę od tego gdzie wydano 170 000 mln dolarów przyznane AIG. A wydano je na spłacenie roszczeń innych korporacji finansowych, w tym Goldmana Sachsa. Stąd bailout AIG był tak naprawdę formą pomocy udzielonej innym spółkom finansowym co pokazuje poniższy rysunek:

Za Big Picture

Dodajmy, pomocą, która dla niektórych z tych firm nie była sprawą przetrwania lub upadku. Napisał o tym Michael Lewis w felietonie dla Bloomberga: I doubt seriously we will ever understand the morality of the $173 billion payment that is the far more serious issue. For instance, Goldman Sachs, which received about 8 percent of the pile, or $13 billion, has claimed publicly that the money was, to them, a matter of indifference, as Goldman had hedged itself against a possible collapse of AIG — by making bets against AIG.

Poważnie wątpię w to, czy kiedykolwiek zrozumiemy podstawy moralne przyznania 173 miliardów pomocy co jest zdecydowanie ważniejszą kwestią (niż bonusy – T.) Dla przykładu, Goldman Sachs, których otrzymał około 8% tej kwoty, czyli jakieś 13 mld dolarów, publicznie zapewniał, że te płatności nie miały dla niego wielkiego znaczenia ponieważ Goldman zabezpieczył się przed możliwym upadkiem AIG: poprzez otwarcie pozycji przeciwko AIG.

To jednak, tylko jedna strona medalu. Na drugą zwrócił uwagę Jeffrey Sachs: There is no tradeoff of great macroeconomic themes and attention to little details like AIG and Merrill bonuses. We can focus on both the bonuses and the macro-economy. Indeed, we must.

Nie istnieje potrzeba dokonywania wyboru pomiędzy poświęceniem uwagi wielkim kwestiom makroekonomicznym a analizowaniem szczegółów związanych z bonusami wypłacanymi przez AIG i Merrill Lynch. Można skupić się na bonusach i makroekonomii. W rzeczywistości: trzeba tak zrobić. W tym miejscu, chciałem przypomnieć czytelnikom bloga, że szef londyńskiego biura AIG Financial Products Corp., które spowodowało straty AIG na rynku derywatów równe 500 mld dolarów, przez 8 lat swojej pracy w nim otrzymał zaledwie 280 mln w pensjach i bonusach. Tym niemniej, to właśnie 280 mln dolarów, było kluczową przyczyną powstania 500 mld dolarów strat. System bonusów na Wall Street promujący narażanie firmy na wielkie ryzyko w zamian za krótkoterminowe zyski leży u podstaw obecnego kryzysu finansowego!

Natomiast, po prostu żałośnie, brzmią utyskiwania wspierających oligarchię z Wall Street dziennikarzy nad ‘świętością kontraktów zawartych pomiędzy AIG a pracownikami’. Tych samych dziennikarzy, którzy histerycznie domagali się by rządowa pomoc dla sektora motoryzacyjnego przyznana została dopiero po ‘renegocjacji’ obowiązujących kontraktów ze związkami zawodowymi. Jak wiadomo milionowe bonusy wypłacane bankierom z Wall Street są święte, pensje i emerytury pracowników amerykańskich fabryk nie powinny mieć natomiast żadnej ochrony. W gruncie rzecz pracowników AIG i innych firm z Wall Street nie spotkało nic gorszego od losu milionów innych zatrudnionych w USA! Histeria nad biednym losem pracowników AIG jest wynikiem nieprzyzwoitego przekonania, że finansjera z Wall Street i City stanowi klasę nadludzi.

Najnowsze komentarze:

• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…
• Jankomuzykant – @Trystero

  „AGW jest poważnie traktowane i udowodniony (nie będę dyskutował o…

• xxx – > Aby nie było tak zupełnie cynicznie – to powiem…
• Poszi – „Rozwiązanie wolnorynkowe jest takie że jak zacznie podtapiać fajne wysepki…
• karroryfer – Rozwiązanie wolnorynkowe jest takie że jak zacznie podtapiać fajne wysepki…

Trwający kryzys finansowy może stać się czasem powrotu, długo już nie widzianych w rozwiniętych państwach (z wyjątkiem Francji?) społecznych zamieszek na masową skalę. Prędzej czy później, wyrzucani ze swoich domów, zwalniani z pracy, upokarzani zasiłkami ludzie będą musieli odreagować swoją frustrację. Im dłużej potrwa kryzys, im bardziej destrukcyjny będzie tym większe będzie prawdopodobieństwo niepokojów społecznych.

Nie trzeba wytężać umysłu by prognozować, że potencjalny, społeczny gniew obróci się w końcu przeciwko managerom największych instytucji finansowych – trudno przecież o lepszego kozła ofiarnego. Już dziś, jeden z amerykańskich senatorów pozwolił sobie na wypowiedź, że obdarowani absurdalnymi premiami pracownicy AIG powinni złożyć dymisję lub popełnić honorowe samobójstwo!

Przyznanie wartych 160 milionów dolarów bonusów pracownikom AIG stanowi kolejny dowód, że najważniejsi managerowie największych instytucji finansowych pozbawienie są nie tylko elementarnych zasad przyzwoitości ale także instynktu samozachowawczego. Zwróćmy uwagę na kilka faktów związanych z tymi bonusami (za Paulem Kedrosky):

• Największy beneficjent otrzymał ponad $6.4 mln
• Siedmiu pracowników otrzymało $4 mln i więcej
• Dziesięć największych bonusów kosztowało łącznie $42 mln
• 22 pracowników otrzymało $2 mln i więcej, razem otrzymali ponad $72 mln
• 73 managerów otrzymało bonusy w wysokości $1 mln lub więcej
• Jedenastu beneficjentów bonusów o wartości $1 mln i więcej (w tym jeden, który otrzymał 4.6 mln dolarów) nie pracuje już dla AIG

W gruncie rzeczy istnieją dwa argumenty za podtrzymaniem bonusów: konieczność honorowania przez AIG kontraktów oraz konieczność utrzymania w AIG najlepszych pracowników. Obydwa argumenty można bardzo łatwo obalić. Konieczność honorowania kontraktów zawartych przez AIG wydaję się problematyczna jeśli weźmie się pod uwagę, że gdyby nie ponad $150 mld pomocy rządowej udzielonej korporacji to AIG byłaby w stanie upadłości a wszystkie podmioty mające roszczenia wobec AIG (także pracownicy) czekałyby na swoją kolej w podziale majątku ubezpieczyciela. Wiadomo także, że majątku tego nie starczyłoby na pokrycie wszystkich zobowiązań.

Pracownicy AIG otrzymujący bonusy nie tyle są więc traktowani ‘sprawiedliwie’ co są traktowani jak ‘nadludzie’, których roszczenia zaspakajane są przed roszczeniami wszystkich innych. To absurd! Mało tego, to niezwykle niebezpieczne posunięcie w kontekście kreowania ‘moral hazard’. Czego z przykładu AIG uczą się inni uczestnicy rynku pracy? Najlepszą pozycję osiąga się wtedy gdy przez swoją chciwość i lekkomyślność doprowadza się firmę do takiego stanu, w którym stanowi systemowe ryzyko dla całej gospodarki! Czy naprawdę takie przesłanie powinien wysyłać rząd amerykańskim do pracowników sektora finansowego?

Podobny problem istnieje z honorowaniem w 100% zobowiązań AIG wynikających z wystawionych przez AIG credit default swaps. Ujawniono, że pomoc udzielona AIG w rzeczywistości przeznaczona została na spłacenie zobowiązań AIG wobec innych firm, takich jak Goldman Sachs, Deutsche Bank, Citigroup, Morgan Stanley, Société Générale i wiele innych. Każda transakcja kupna CDS niesie ze sobą ryzyko partnera (counterparty risk). To fundamentalna własność credit default swaps. Działania amerykańskiego rządu, honorującego w 100% zobowiązania AIG z tytułu wystawionych CDS w gruncie rzeczy niwelują ryzyka partnera i przynoszą olbrzymie szkody rynkowi finansowemu. Firmy kupujące ubezpieczenie w postaci credit default swaps u AIG powinny ponieść konsekwencje lekceważenia pogarszającej się sytuacji finansowej AIG. Wróćmy jednak do tematu:

Argument o tym, że AIG powinno płacić bonusy by zatrzymać najlepszych pracowników jest pozbawiony sensu. Rynek pracy w sektorze finansowym jest w beznadziejnym stanie. Pracownicy AIG mają na nim fatalną opinię. Dotyczy to w szczególności pracowników Działu Usług Finansowych odpowiedzialnych za miliardowe straty koncernu. Oczywiście istnieje ryzyko, że część z tych ludzi odejdzie i będzie ‘grać’ przeciwko AIG ale jeśli zrobi to legalnie to przyniesie to korzystne efekty oczyszczające system finansowy a jeśli wykorzysta informacje zdobyte w czasie pracy w AIG to najzwyczajniej w świecie złamie prawo i trafi do więzienia. Pisanie, że trzeba płacić bonusy pracownikom działu handlu derywatami AIG bo w innym przypadku odejdą i popełnią przestępstwo na szkodę AIG jest już na granicy przyzwoitości.

Komentatorzy prześcigają się w pomysłów mających zablokować premii dla pracowników korzystających z rządowej pomocy korporacji. Według mnie najlepszą ideę podsunął Felix Salmon, który postulował wprowadzenie karnego podatku dochodowego od tych bonusów. Nieważne, czy podatek będzie wynosić 98% czy 150% (z możliwością odrzucenia bonusu) wydaje się, że jest to całkiem rozsądne wyjście z groteskowej sytuacji. Wydaje się zresztą, że pomysł ten zyskał zrozumienie amerykańskich Kongresmanów. Jak donosi Associated Press: House and Senate Democrats were crafting separate bills to tax up to 100% of generous bonuses awarded by companies rescued by taxpayer money.

Jako osoba, która uważa, że firmy korzystające z jakiejkolwiek pomocy rządowej (w tym banki korzystające z gwarancji depozytów) nie powinny mieć prawa do wypłacania dywidendy i przeprowadzania skupu akcji (ponieważ takie działania byłyby/są zwyczajną redystrybucją pieniędzy podatników do portfeli akcjonariuszy) nie mam problemu z zaakceptowaniem prawa, które zakazuje takim (korzystającym z pomocy podatników) firmom przynoszącym straty wypłacania bonusów lub tworzenia programów motywacyjnych. Jeśli takie prawo krępowałoby wolność gospodarczą to problem można rozwiązać za pomocą karnego podatku dochodowego.

Naturalnie, byłoby lepiej gdyby firmy zupełnie pozbawiono pomocy rządowej. Jednak z powodów politycznych taka sytuacja jest nierealna. Dlatego uważam za stosowne podjęcie prób ulepszenia pomocy rządowej.

Najnowsze komentarze:

• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…
• Jankomuzykant – @Trystero

  „AGW jest poważnie traktowane i udowodniony (nie będę dyskutował o…

• xxx – > Aby nie było tak zupełnie cynicznie – to powiem…
• Poszi – „Rozwiązanie wolnorynkowe jest takie że jak zacznie podtapiać fajne wysepki…
• karroryfer – Rozwiązanie wolnorynkowe jest takie że jak zacznie podtapiać fajne wysepki…

Niedawno do mojego domu przyszedł sąsiad. Andrzej Intesywiński Głupalski – tak się nazywał, choć woli używać inicjałów. Przyszedł poprosić bym pożyczył mu pieniędzy by mógł zapłacić swoje rachunki. Tłumaczył mi, że jeśli tego nie zrobi to jego dom zostanie przejęty przez bank i opuszczony i zaniedbany stał będzie i niszczał obniżając ceny wszystkich domów w okolicy. Powiedziałem, że sprawą powinno się zająć zgromadzenie sąsiadów. Gdy wychodził zauważyłem dziwną rzecz: mimo siarczystego mrozu wszystkie okna i drzwi w jego domu były otwarte.

Na zgromadzeniu sąsiadów Andrzej przedstawił te same argumenty co w czasie prywatnego spotkania. Zgromadzenie zdecydowało się przyznać mu pieniędzy na wyrównanie zaległych rachunków. Za kilka tygodni znów jednak pojawił się na zgromadzeniu i poprosił o kolejne pieniądze. Tym razem zauważyłem, że nie tylko jego dom miał otworzone na oścież drzwi i okna, także sąsiedni dom miał otwarte okna i drzwi w środku ostrej zimy. Zapytałem go o to, a on wyjaśnił, że w czasie weekendowej wyprawy do Las Vegas zdecydował się użyć podarowane mu pieniądze na depozyt pod kupno sąsiedniego domu oraz zwiększenie kieszonkowego dla dzieci.

Zdezorientowany tym wszystkim zdecydowałem się poprosić doradcę inwestycyjnego. Nazywał się Franciszek Ekonomowski Denialista. On także preferuje używać inicjałów. Franciszek autorytatywnie stwierdził, że jedynym ratunkiem dla sąsiedztwa jest spełniać wszystkie warunki Andrzeja Intensywińskiego Głupalskiego – w przeciwnym razie jego problemy dotkną nas wszystkich. Skontaktowałem się więc z lokalnym parlamentarzystą, który powiedział, że wszelkimi siłami trzeba wspierać Andrzeja Intensywińskiego Głupalskiego a rząd już teraz bezpośrednio finansuje działania naszego sąsiada, według jego potrzeb. Parlamentarzysta powiedział, że potrzeby te rosną z każdym dniem gdyż Andrzej Intesywiński Głupalski zdecydował się pomagać całej swojej rodzinie, zbyt wstydliwej, by osobiście zwrócić się o pomoc.

Teraz siedzę sobie przy kominku i myślę, że mam potworne deja vu.

Na podstawie: A Short Financial Distress Story

*****

Skoro już jesteśmy w trochę mniej poważnym nastroju to warto spojrzeć na najnowsze dane (uwzględniające wydarzenia ostatnich 3 miesięcy) dotyczące globalnej alokacji aktywów finansowych. Na wykresie pojawiła się nowa klasa aktywów…

Najnowsze komentarze:

• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…
• Jankomuzykant – @Trystero

  „AGW jest poważnie traktowane i udowodniony (nie będę dyskutował o…

• xxx – > Aby nie było tak zupełnie cynicznie – to powiem…
• Poszi – „Rozwiązanie wolnorynkowe jest takie że jak zacznie podtapiać fajne wysepki…
• karroryfer – Rozwiązanie wolnorynkowe jest takie że jak zacznie podtapiać fajne wysepki…