Sytuacja, którą chcę opisać powtarza się za każdym razem gdy stworzy się wakat na stanowisku przewodniczącego ważnej międzynarodowej organizacji. Polskie media informują mnie o poważnych kandydatach z Polski, wymienianych wśród faworytów do zajęcia stanowiska.

Nie inaczej było gdy Dominique Strauss-Kahn, przytłoczony ciężarem zarzutów w sprawie, nazwijmy ją, obyczajowo-karnej, złożył rezygnację ze stanowiska dyrektora zarządzającego Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Najpierw, we wtorek 17 maja, media poinformowały, że Marek Belka może rozważać swoje szanse na zastąpienie go na czele Międzynarodowego Funduszu Walutowego – czytamy na stronach internetowych „Wall Street Journal”. Dodajmy, komentarzu napisanym przez polskich korespondentów z Polski: Marcina Sobczyka i Małgorzatę Halabę.

Następnie, w piątek 20 maja, polskim kandydatem ogłoszono Leszka Balcerowicza. Cytuję: Profesor Leszek Balcerowicz będzie walczył o stanowisko szefa Międzynarodowego funduszu Walutowego, po tym jak z tego stanowiska zrezygnował Dominique Strauss-Kahn – dowiedziały się „Fakty TVN”. Jak poważne są/były to kandydatury? Balcerowicz ma poważnych konkurentów i nawet były premier Jan Krzysztof Bielecki przyznaje, że pomimo tego, że Balcerowicz jak i Marek Belka, to kandydaci „wagi ciężkiej”, to jednak według niego nie mają oni większych szans na tak prestiżową posadę.

„Fakty” TVN podają jednak, że Balcerowicz jest w ścisłym gronie faworytów w walce o fotel po aresztowanym szefie MFW.

Zupełnie przypadkowo na blogu FT Alphaville znalazłem informację o tym jak szanse poszczególnych kandydatów ocenia firma bukmacherska William Hill. Proszę zwrócić uwagę na zestawienie ze środy, 18 maja:

Za The Economist via FT Alphaville

Gdzie się podział poważny polski kandydat profesor Marek Belka? Jest były minister finansów Turcji, jest szef Bundesbanku, były angielski premier i kilku innych ale nie ma poważnego polskiego kandydata. To może pojawi się w zestawieniu z czwartku 19 maja?

Za FT Alphaville

Nie ma Marka Belki. Pewną faworytką wydaje się francuska minister finansów. To może chociaż profesor Leszek Balcerowicz znajduje się obecnie wśród faworytów? Tak wygląda obecne zestawienie typów:

Za William Hill

Zastanawiam się czy zbiorowa medialna histeria dotycząca kolejnych polskich kandydatów (sam Leszek Balcerowicz był przecież o ‘mały włos’ od wielu prestiżowych stanowisk) na poważne funkcje w organizacjach międzynarodowych to efekt autopromocji ‘poważnych’ kandydatów czy może realizowanie przez media oczekiwań swoich konsumentów. A Ci jak wiadomo oczekują silnej Polski, koniecznie w pierwszej ‘10’ gospodarczych potęg świata. A takie państwo musi mieć przecież swojego kandydata na szefa MFW, prawda? Z drugiej strony, Panu Jerzemu Buzkowi się udało więc może to William Hill zgotował Polakom idealną okazję rynkową?

Najnowsze komentarze:

• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…
• Jankomuzykant – @Trystero

  „AGW jest poważnie traktowane i udowodniony (nie będę dyskutował o…

Uwaga: tekst oznaczony tagami: ‘media’, ‘Ziemkiewicz,’ ‘polityka’, ‘polskie bagienko’, ‘wolny rynek’. Proszę, nie czytajcie jeśli nie jesteście zainteresowani.

Niesamowita historia. Pan Ziemkiewicz, rolnik z zamiłowania, ilustracja konserwatywnej kindersztuby i wielki miłośnik wolnego rynku, napisał wstrząsający, porażający tekst na swoim blogu, który zaczyna się tak: Wiadomość o zwolnieniu Janiny Jankowskiej z uznawanej za prestiżową prywatnej szkoły dziennikarskiej dla części środowiska – tej, śmiem twierdzić, która nie uległa jeszcze całkowitej degrengoladzie w propagandowej służbie jedynie słusznej władzy – stanowi wstrząs.

Wstrząs to dobre słowo na opisanie uczucia, które powinien przeżyć każdy człowiek, który zda sobie sprawę, że Ziemkiewicz oskarżył sporo niewinnych ludzi i zasugerował, że współczesna Polska przypomina tę z czasów Bieruta tylko dlatego, że jest pozbawionym elementarnej dziennikarskiej przyzwoitości leniem, któremu nie chciało się zweryfikować kluczowej dla wymowy jego tekstu informacji. Pani Janina Jankowska nie została zwolniona. Doprawdy, dziwię się ludziom, którzy wierzą w cokolwiek co wyszło spod ręki Ziemkiewicza.

Nie to jest jednak najważniejsze w pompatycznym wpisie Ziemkiewicza lecz wyłożenie przez niego prawdziwego stosunku pro-pisowskiej prawicy do wolnego rynku i wolności w ogóle. Otóż, szkoła, w której pracowała Pani Jankowska jest szkołą prywatną. Utrzymuje się z opłat, które za naukę wnoszą studenci. Uzbrojeni w tę informację spójrzmy na błyskotliwą puentę wpisu Ziemkiewicza: Najciekawsze może, że Jankowskiej wyjaśniono, iż jej zwolnienia żądali… studenci. Bo nie chcą “pisowców”. Za Bieruta (kto pamięta?) to też wcale nie władza szykanowała przedwojennych profesorów; spełniała tylko żądania młodzieży, która dość miała reakcyjnych i klasowo obcych wykładowców.

Ach! Ręce same składają się do oklasków. Największy  zwolennik wolnego rynku wśród pro-pisowskich dziennikarzy ma pretensje do prywatnego przedsiębiorcy, że ten chce wyjść naprzeciw oczekiwaniom swoich klientów! Z czym kojarzy się Ziemkiewiczowi to działanie, będące przecież kwintesencją mechanizmu rynkowego? Z Bierutem. To skojarzenie to dobry pretekst do sporządzenia diagnozy stanu umysłowego Ziemkiewicza, któremu, moim skromnym zdaniem, wszystko co nie jest po jego myśli, kojarzy się z Bierutem, Stalinem czy innym Hitlerem.

Jeśli studenci prywatnej uczelni uznali Panią Jankowską za pro-pisowską tubę propagandową to prywatny przedsiębiorca, w warunkach gigantycznej konkurencji na rynku prywatnych usług edukacyjnych, może chyba podjąć kroki w celu poprawienia samopoczucia swoich klientów, studentów. Jeśli, oznaczałoby to zwolnienie Jankowskiej to byłaby to kolejna ilustracja niewidzialnej ręki rynku eliminującej z obiegu wybrakowane produkty, usługi i nieelastycznych przedsiębiorców. A gdyby, jak sugeruje to Ziemkiewicz, opinia studentów była jedynie kłamliwym pretekstem do zwolnienia świetnego pracownika jakim jest Pani Jankowska, to studenci zniesmaczeni takim zachowaniem zagłosowaliby swoimi pieniędzmi i przenieśli się do szkoły, która lepiej odpowiada ich wymaganiom (zapewne do pewnej profesjonalnej i rzetelnej uczelni w Toruniu!). Prywatny przedsiębiorca, który wbrew oczekiwaniom rynku zwolniłby Panią Jankowską poniósłby stratę a może nawet zostałby wyeliminowany z rynku. Na jego miejsce Pan Ziemkiewicz mógłby otworzyć swoja własną szkołę, w której wykładałby tajniki dziennikarskiego ‘researchu’, w końcu jest prawdziwą ikoną tej dziedziny dziennikarskiego rzemiosła.

Ziemkiewicz, po ledwie zauważalnym przyznaniu, że prywatna szkoła mimo wszystko ma prawo realizować własną politykę kadrową, pisze dalej: Ale porządki pójdą dalej, znamy już ten mechanizm, popatrzmy na tzw. prywatne media. Uprawiając bezczelną partyjną propagandę, bo jako prywatne mają prawo do wyrazistych, jednoznacznych poglądów, zarazem jako “niezależne” rozliczają z bezstronności i ustawiają media publiczne, przyrównując je, jako do wzorca, do siebie. To jest podstawowy błąd ekonomicznego myślenia pro-pisowskiej prawicy. Ziemkiewicz jest intelektualnie niezdolny do zrozumienia, że prywatne i publiczne media mają różne, wynikające właśnie ze struktury właścicielskiej cele.

W przypadku prywatnych mediów celem, parafrazuję Friedmana, jest maksymalizacja zysku akcjonariuszy. Jeśli środkiem do tego celu jest rzetelne, zrównoważone dziennikarstwo to prywatne media zapewne posługują się tą metodą. Jeśli natomiast, dobrze zarabiający, młodzi i średnio młodzi mieszkańcy wielkich miast, którzy ze względu na swoją rynkową siłę są właśnie ‘targetem’ prywatnych mediów, oczekują anty-pisowskiego skrzywienia (wystarczy spojrzeć na wyniki wyborów by się przekonać czy oczekują czy nie) swoich ulubionych gazet i stacji telewizyjnych, to prywatne media realizując ideały wolnego rynku powinny wyjść naprzeciw oczekiwaniom rynku i zaaferować klientom to, czego klienci oczekują. W innym przypadku spotkałyby się przecież z ostrą reakcją akcjonariuszy zaniepokojonych tym, że tracą okazję do zwiększenia zysków albo konkurencją tych stacji, które gotowe są wyjść naprzeciw oczekiwaniom klientów Elementarne.

Pro-pisowska prawica wychodzi natomiast z założenia, że skoro prywatne media są skrzywione w jedną stronę to publiczne media powinny być skrzywione w drugą stronę (parafrazuję teraz wypowiedź jakiegoś ważnego pro-pisowskiego dziennikarza z mediów publicznych, która kilka tygodni temu strąciła mnie z fotela swoją żelazną logiką) czym pokazuje po prostu, że nie odróżnia prywatnego kapitału od publicznych środków. W historii mieliśmy do czynienia z taką ideologiczną formacją ale nie była ona uznawana za prawicową. Otóż, ja nie widzę powodów do istnienie mediów publicznych ale jeśli już istnieją to powinny realizować jasno określoną misję, której integralną częścią powinna być polityczna neutralność – co wydaje się logiczne jeśli weźmiemy pod uwagę, że finansowane są z podatków ludzi o różnych poglądach politycznych.

W gruncie rzeczy  odmienny pogląd na media publiczne jest na wskroś socjalistyczny. Pro-pisowska prawica nie domaga się w gruncie rzeczy niczego innego niż redystrybuowania przez państwo pewnych zasobów. Zakładając, że prywatne media rzeczywiście są skrzywione anty-pisowsko, możemy napisać, że wskutek koncentracji kapitału w rękach ludzi o anty-pisowskich poglądach (mam tutaj na myśli klientów, publiczność, która decyduje o skrzywieniu mediów, nie ich właścicieli) występuje na rynku nierównowaga anty-pisowskich i anty-peowskich informacji. Tych pierwszych jest więcej. Pro-pisowska prawica domaga się więc by państwo wykorzystało wpływy z podatków do subsydiowania anty-peowskich informacji. W tym celu, wykorzystując publiczne środki, państwo przywróci równowagę na rynku informacji.

Ja nie jestem ideologicznym wrogiem redystrybuowania przez państwo pewnych zasobów. Po prostu uważam, że subsydiowanie opieki medycznej dla potrzebujących jest ważniejszym zadaniem dla państwa niż subsydiowanie anty-peowskich informacji dla potrzebujących. W tym ostatnim przypadku mam pewien problem. Nie jestem pewien czy potrzebującymi są klienci, publiczność czy setki genialnych, uczciwych, rzetelnych pro-pisowskich dziennikarzy, na których wolny rynek się nie poznał nad czym kiedyś tak uroczo rozpaczał Ziemkiewicz: Dziennikarz, który w niedzielne przedpołudnie kilkakrotnie zwiększa oglądalność anteny niemogącej się równać z pierwszą czwórką, regularnie gromadząc około 9 proc. całej widowni telewizyjnej dla niszowego z natury programu z gatunku „meet the press”, w kraju normalnym przebierałby w propozycjach stacji komercyjnych.

W końcu, polska publiczność miała już okazję kilka razy pokochać pro-pisowskie czy pro-prawicowe media. Jest Rzeczpospolita, która ciągle ma mniejszy nakład niż znienawidzona Gazeta Wyborcza, były dziesiątki (a może setki) milionów złotych quasi-publicznych pieniędzy utopionych w Telewizję Familijną, były badania rynku przez globalnego króla mediów o prawicowym skrzywieniu, była nawet jego inwestycja na polskim rynku telewizyjnym. Nic z tego nie wyszło. Być może po prostu nie ma popytu na pro-pisowskie media, albo ten rodzaj popytu nie jest atrakcyjny marketingowo.

W tym miejscu, kończąc ten przydługawy tekst, dochodzimy do sedna sprawy, którym jest stosunek pro-pisowskiej prawicy do wolnego rynku i prywatnej własności. Ten stosunek jest ambiwalentny by użyć eufemizmu. Tak długo jak wolny rynek dyskryminuje kobiety, palaczy, Afroamerykanów w USA czy działania pro-ekologiczne działa mechanizm rynkowy. Gdy tenże mechanizm rynkowy zaczyna dyskryminować geniuszy prawicowego dziennikarstwa zaczyna przypominać Bieruta. Ot, dyskutuj z takim.

Nie mam wątpliwości, że gdyby zrządzeniem losu prywatne media miały anty-peowskie skrzywienie to pro-peowscy dziennikarze zachowywaliby się identycznie jak Ziemkiewicz i reszta pro-pisowskich dziennikarzy. To widać, choćby po stosunku, prywatnych mediów, do działań prywatnego, bądź co bądź, przedsiębiorcy w branży medialnej, Pana Tadeusza Rydzyka. Tak więc, tekst ten może się wydawać anty-pisowski w swojej wymowie tylko przez dobór przykładu. W rzeczywistości, to tekst pro-wolnorynkowy.

Najnowsze komentarze:

• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…
• Jankomuzykant – @Trystero

  „AGW jest poważnie traktowane i udowodniony (nie będę dyskutował o…

Cóż, jestem przekonany, że dziennikarstwo Pulsu Biznesu przebiło ostatnie dołki i osiągnęło nowe intelektualne dno artykułem o byłym bankierze inwestycyjnym, który jak w oznajmia lead tekstu na Pb.pl: założył internetową stronę aukcyjną, na której – jak twierdzą niektórzy jego znajomi – rozdaje za darmo swój majątek. Sam twierdzi jednak, że w ten sposób buduje jej sukces, a w przyszłości pokona nawet eBay.

Wersja skrócona: Nicolas Dickreuter, były pracownik Lehman Brothers, desperacko próbuje wsiąść do odjeżdżającego pociągu popularności kontrowersyjnego modelu biznesowego aukcji groszowych. W tym celu posługuje się czymś, co można chyba nazwać partyzanckim marketingiem i rozpowszechnia brednie o rozdawaniu swojego majątku, na które dają się złapać już tylko najbardziej naiwni z naiwnych.

Na czym polegają aukcje groszowe? Jest to rodzaj aukcji internetowych, na których wystawiane są przedmioty z niską ceną wywoławczą (na przykład laptop za 1 złoty). Złożenie oferty kosztuje określoną kwotę (na przykład 1 złoty). Każda oferta podbija cenę o minimalną kwotę (na przykład 5 groszy). Aukcja kończy się gdy przez określony czas (na przykład 30 sekund) nikt nie złoży oferty. Jak to działa?

W aukcji jak opisanej powyżej sprzedano laptopa za 300 złotych wartego według cen rynkowych 3 000 złotych. Naiwniacy z Pulsu z Biznesu piszą artykuł na pierwszej stronie o super okazjach czekających na klientów serwisu aukcyjnego.

Aukcja zaczęła się od złotówki i skończyła na 300 złotych. Złożono więc 5980 ofert (299 złotych, skok notowań po 5 groszy: 299 razy 20 to 5980). Na 5980 ofertach serwis aukcyjny zarobił 5980 złotych. Do tego sprzedał laptopa za 300 złotych. Wartego 3000 złotych laptopa sprzedał więc za 6280 złotych i jeszcze przekonał naiwniaków by napisali darmowy artykuł reklamowy. A teraz wyobraźmy sobie ile zarabia właściciel serwisu gdy w aukcji występują dwaj desperaci i cena dochodzi do 1000 złotych?

W tym momencie zapewne nasuwają Ci się czytelniku dwa pytania:

• Czy to jest legalne?
• Dlaczego ja na to wcześniej nie wpadłem?

Ten model biznesowy jest legalny. Mało tego zgodnie z niedostosowanym prawem ten biznes nie jest loterią i jego właściciel nie musi płacić podatku od hazardu.

Model groszowych aukcji internetowych istnieje na zachodzie od kilku lat. Teoretycznie opiera się na modelu aukcji dolarowej, którą w ramach teorii gier opisano jeszcze na początku lat 70’ (swoją drogą przeprowadzenie takiej aukcji to fantastyczny sposób na rozpoczęcie zajęć z ekonomii).

Polskie serwisy oferujące aukcje groszowe zaczęły powstawać w ubiegłym roku. Nie podam ich adresów ponieważ uważam, że aukcje groszowe opierają się na nieuczciwym modelu biznesowym – przez to, że nie informują, że oferowany przez nie produkt jest formą loterii, w której wygrywa ten kto kupi ostatni los (a liczba losów jest teoretycznie nieograniczona – to jest naprawdę ‘genialny’ model biznesowy).

Mogę także napisać, że ludzie biorący udział w tego typu aukcjach w celach zarobkowych są matematycznymi ignorantami niezdolnymi zrozumieć, że w tego typu systemie ‘właściciel serwisu ostatecznie wygrywa’ (jak w kasynie). Oczywiście jeśli ktoś traktuje siedzenie przed monitorem i wciskanie przycisków jako rozrywkę i chce za nią płacić to jego sprawa – ja mogę powiedzieć tyko, że tak wygląda moja dobrze płatna praca – dla rozrywki chodzę na spacer albo czytam książki (ostatnio Księżycowy Park B. E. Ellisa).

Oczywiście na początku istnienia serwisu jego właściciel dokłada do biznesu i sprzedaje produkty po ‘szokująco’ niskich cenach – w końcu nawet gospodarz gry w trzy kubki pozwala na początku wygrywać. Gdy serwis jest już popularny na aukcjach wystawiane są pakiety praw do składania zleceń i gotówka a serwis aukcyjny przechodzi na wyższy poziom, na którym teoretycznie nie musi już oferować fizycznych towarów – w praktyce dalej to robi.

W tej historii niezwykle symptomatyczna jest droga zawodowa jaką wybrał były bankier inwestycyjny Lehman Brothers. Jego nowy model biznesowy opiera się na tym samym fundamencie co model biznesowy jego poprzedniego pracodawcy – na tym, że przeciętni ludzie nie radzą sobie ze statystyką.

Jeszcze jedna uwaga: niezwykle mnie irytuje stosunek mediów do tego biznesu. Nawet niedouczeni i niekompetentni dziennikarze Pulsu Biznesu powinni zrobić coś więcej niż przepisać materiał reklamowy serwisu aukcyjnego. Szczerze mówiąc, to, że piszę o nich jako o ‘naiwniakach’ jest wyrazem autocenzury – z czystym sumieniem można bowiem mówić o użytecznych idiotach. Oczywiście nie jest to tylko problem polskich mediów – także media w USA nie informują rzetelnie o specyfice modelu biznesowego serwisów aukcji groszowych (tzn, o tym, że jako całość są grą o sumie ujemnej dla swoich klientów)  a sama ich idea wzbudza wiele kontrowersji.

Tylor Cowen nazwał nawet model biznesowy serwisów aukcji groszowych najbardziej zbliżonym do czystego, destylowanego zła ze wszystkich modeli jakie kiedykolwiek widział.

Najnowsze komentarze:

• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…
• Jankomuzykant – @Trystero

  „AGW jest poważnie traktowane i udowodniony (nie będę dyskutował o…

Bohdan Smoleń, w swoich najlepszych latach, mawiał ‘Nie oglądaj telewizji bo będziesz miała w głowie glizdy’ (około 1:50). Nie przejmują się tym ostrzeżeniem społeczeństwa państw OECD, o czym informuje zawstydzająca statystyka pokazująca ile czasu gospodarstwa domowe w państwach OECD spędzają na oglądaniu telewizji każdego dnia.

Niestety, Polacy znajdują się w czołówce tej statystyki: przeciętne gospodarstwo domowe spędza w Polsce 4 godziny dziennie na wpatrywanie się w telewizyjny ekran. Oczywiście pozycja Amerykanów wydaje się niezagrożona.

Za The Economist

Nie do końca rozumiem dlaczego dane OECD skupiają się na gospodarstwach domowych – różnice w wielkości gospodarstw mogą trochę zaburzyć ‘telewizyjną statystykę’. Raport, z którego pochodzi powyższy wykres  jest dostępny tutaj.

Najnowsze komentarze:

• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…
• Jankomuzykant – @Trystero

  „AGW jest poważnie traktowane i udowodniony (nie będę dyskutował o…

Otrzymałem odpowiedź od Sapiens International Corporation. Mam nadzieję, że zamknie to dyskusję o Mossadzie w polskich stoczniach:

Dear *****:

Thank you for bringing this matter to our attention. United International Trust N.V. („UIT”) which serves as a Board member of Sapiens is a corporate body organized and existing under the laws of the Netherlands Antilles and provides Sapiens with corporate-related services since Sapiens is incorporated in the Netherlands Antilles. In this regard, I refer you to Sapiens Form 20F filed with the US. Securities and Exchange Commission. We are checking with UIT if it’s the same entity referred to by you and will revert to you as soon as we have an answer.

We have no other relationship with the UIT.

Sincerely

**** *****

CFO Moje tłumaczenie: Dziękujemy za poinformowanie nas o tej sprawie. United International Trust N.V, które jest członkiem Rady Dyrektorów Sapiens jest spółką zarejestrowaną i działającą na podstawie prawa Antyli Holenderskich i świadczy Sapiens usługi korporacyjne w związku z faktem, że Sapiens jest zarejestrowana na Antylach Holenderskich. W tej sprawie, odsyłam do raportu 20F jaki Sapiens złożył do Amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd. Sprawdzamy z UIT czy jest to ten sam podmiot, o którym wspomniałeś i poinformujemy cię tak szybko jak otrzymamy odpowiedź.

Nie mamy żadnych innych związków z UIT.

Czy to zakończy bezmyślne oskarżenia pseudo-dziennikarzy kierowane pod adresem niewinnych ludzi? Czy skończy się rozpowszechniania fałszywych informacji o udziale Mossadu w prywatyzacji Stoczni? Czy Panowie Szymborski i Wierzchołowski przeproszą czytelników za to, że wprowadzili ich w błąd?

Wątpię. Nie o prawdę tu przecież chodziło.

Uprzejmie proszę czytelników o rozpowszechnianie tej odpowiedzi Sapiens International Corporation tam gdzie trwa dyskusja o Mossadzie w polskich stoczniach.

O raporcie 20F wspominalem w poprzednich tekstach.Cytowalem fragmenty z raportu. Znajduje sie tutaj.

Najnowsze komentarze:

• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…
• Jankomuzykant – @Trystero

  „AGW jest poważnie traktowane i udowodniony (nie będę dyskutował o…