Czy nie wydaje się Wam logiczne, że do rozwiązania jakiegoś problemu nie nadaje się osoba, która mimo oczywistych symptomów nie była świadoma jego istnienia aż do momentu, w którym problem zaczął zagrażać całemu systemowi? Załóżmy, że idziecie do lekarza z bolącym gardłem i innymi symptomami anginy. Medyk odpowiada, że jesteście hipochondrykami, że nic Wam nie jest i odsyła Was do domu. Za tydzień lądujecie w szpitalu z powodu nieleczonej anginy. Chcielibyście żeby Waszym leczeniem zajął się doktor, który jej nie rozpoznał?

Oto wybór cytatów z Henry Paulsona, Sekretarza Skarbu USA, który jest głównym ‘ratownikiem’ systemu finansowego w USA (wybór za Big Picture):

20 kwietnia 2007 – Nie sądzę by problemy związane z kredytami subprime stanowiły poważny problem. Myślę, że zostanie on w dużym stopniu opanowany.

12 lipca 2007 – To jest zdecydowanie najsilniejsza globalna gospodarka jaką widziałem w swoim biznesowym życiu.

28 lutego 2008 – Spotykam się z wieloma ideami sugerującymi, ze rząd powinien podjąć poważne działania interwencyjne na rynku hipotecznym i te pomysły są prezentowane jakby ich celem była pomoc dla właścicieli by mogli zostać w swoich domach. Ale jeśli przyjrzysz im się bliżej, to ich kluczowym celem jest ratowanie (bailout) korporacji finansowych albo Wall Street.

16 marca 2008 – Mamy silne instytucje finansowe. Nasze rynki są przedmiotem zazdrości całego świata. Są odporne, innowacyjne, elastyczne. Myślę, że bardzo szybko uporamy się się z problemami w tym kraju i jak powiedziałem, nasze instytucje finansowe są silne.

7 maja 2008 – Najgorsze jest najprawdopodobniej za nami. Nie mam wątpliwości, że sprawy wyglądają lepiej teraz niż wyglądały w marcu.

16 maja 2008 – Chociaż ciągle zmagamy się z problemami na rynku nieruchomości i rynku kapitałowym i spodziewamy się, że te problemy potrwają jakiś czas prognozujemy silniejsze tempo rozwoju gospodarczego pod koniec roku. W mojej opinii jesteśmy bliżej końca problemów na rynku niż początku. Myślę, że rynki kapitałowe kształtowane będą wkrótce nie przez obecne problemy ale przez ogólną sytuację ekonomiczną, przede wszystkim poprawę na rynku nieruchomości.

15 lipca 2008 – Jeśli masz maleńki pistolecik w kieszeni być może będziesz musiał go wyciągnąć. Jeśli masz bazookę i ludzie o tym wiedzą być może nigdy nie będziesz musiał jej użyć (O gwarancjach dla Freddie Mac i Fannie Mae à Bazooka Frank).

20 lipca 2008 – Myślę, że zajmie to miesiące zanim uporamy się z obecnymi problemami, zdecydowanie miesiące. Oczywiście lista trudności będzie się powiększać biorąc pod uwagę napięcia na rynku, korektę na rynku nieruchomości ale powtarzam jeszcze raz: to jest bezpieczny system bankowy i zdrowy system bankowy. Instytucje regulujące trzymają rękę na pulsie. Ta sytuacja jest pod kontrolą.

10 sierpnia 2008 – Nie mamy zamiaru ‘wkładać’ pieniędzy w żadną z tych dwóch instytucji (Freddie Mac i Fannie Mae – T.).

7 września 2008 – Od lipca skrupulatnie monitorowaliśmy rynki finansowe i warunki biznesowe i przeprowadziliśmy szczegółową analizę kondycji finansowej GSE, w tym zdolność tych korporacji do sprostania różnym zmianom sytuacji na rynku. Rezultatem tej pracy jest podjęcie decyzji, że niezbędne jest podjęcie poważnych działań. Na podstawie tego czego dowiedzieliśmy się o Freddie Maci i Fannie Mae w okresie ostatnich kilku tygodni, w tym na podstawie naszej wiedzy o potrzebach kapitałowych tych instytucji, oraz biorąc pod uwagę stan rynku finansowego zdecydowaliśmy, że nie byłoby najlepszym rozwiązaniem dla podatników i Departamentu Skarbu zdecydować się jedynie na inwestycję kapitałową w te korporacje w ich aktualnej formie.

15 września 2008 – Moral hazard jest czymś co biorę na poważnie. Nigdy nie uważałem za słuszne ratowanie Lehman Brothers za pieniądze podatników.

19 września 2008 – Mówimy o setkach miliardów dolarów – interwencje musi być na tyle duża by spowodować zmiany na rynku i dotrzeć do sedna problemu. To jest sposób w jaki ustabilizujemy system. Jeśli te działania oznaczać będą koszty dla podatnika to i tak będą one mniejsze niż alternatywa w postaci braku działania. Jestem przekonany, że to to zdecydowane działanie kosztować będzie amerykańskie rodziny mniej niż jego brak i seria bankructw korporacji finansowych oraz zamrożone rynki kredytowe niezdolne do sfinansowanie ekspansji ekonomicznej.

23 września 2008 – Musimy działać tak szybko jak to możliwe, musimy coś zrobić. Wierzymy, że nasz plan i plan, który stworzyliśmy współpracując z Kongresem pracując nad nim ciężko jest planem, który zadziała. Potrzebujemy planu, który zadziała.

8 października 2008 – Nie mamy czasu potrzebnego na implementacje nowego prawa (planu, który działa – T.) Musimy zdać sobie sprawę, że nawet z nowymi możliwościami dostępnymi Departamentowi Skarbu niektóre instytucji finansowe upadną. Ale cierpliwość jest potrzebna ponieważ problemy na rynku nie skończą się szybko a poważne zagrożenia ciągle stoją przed nami. Ani przyjęcie tego planu ani jego implementacja nie przyniesie natychmiastowego rozwiązania obecnych trudności.

Najnowsze komentarze:

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…

Tyle punktów stracił dziś Dow Jones. Bloomberg twierdzi, że to największy punktowy (a nie procentowy) spadek w historii. S&P 500 i Nasdaq straciły po 9%, DJIA 7%. To największy spadek od krachu z roku 1987.

Trudno wytłumaczyć to co się dziś stało. Zacząć należy od tego, że Izba Reprezentantów odrzuciła poprawiony plan Paulsona. Tuż po głosowaniu amerykańskie indeksy dosłownie zanurkowały 3%. Projekt został odrzucony przede wszystkim głosami republikanów. 140 demokratów głosowało ‘za’, 95 ‘przeciw’. Wśród republikanów zaledwie 65 zagłosowało ‘za’ a 133 wyraziło swój przeciw. Ponieważ ustawa została zaproponowana przez republikańską administrację nie widzę powodu by 100% zasługi/winy za jej odrzucenie nie przypisać GOP.

Cała sytuacja jest absurdalna ponieważ, wbrew pozorom, odrzucenie planu Paulsona nawet w tej formie może wyjść rynkom finansowym na dobre. Spowoduje depresję ale sprawi, że powstanie nowy system zbudowany na zgliszczach Wall Street jaką znany. Wskazał na to w genialnym dwuminutowym przemówieniu Ron Paul.

W tej sytuacji jeszcze żałośniej brzmi dzisiejsze oświadczenie firmy prawniczej prowadzonej przez Rudy Giuliani, która powołała specjalny zespół mający doradzać korporacjom finansowym korzystać z planu Paulsona. Ta szokująca historia (Giuliani jest wielkim zwolennikiem McCaina i dziś był z nim na pokładzie samolotu, którym McCain podróżuje w czasie kampanii) opisana jest tu. Miałem dziś pisać o tym, że republikanie potrafią zarabiać na kryzysach gospodarczych, które stwarzają ale najprawdopodobniej nawet to im nie wychodzi.

Odrzucenie planu Paulsona to porażka McCaina – człowieka, który jeszcze tydzień temu twierdził, że amerykańska gospodarka jest silna. Następnie zawiesił kampanię by swoim przywództwem ułatwić zawarcie porozumienia pomiędzy partiami choć twierdził, że nigdy nie rozumiał ekonomii. Jeszcze dziś przypisywał sobie zasługi związane z wynegocjowanym kompromisem. Cóż, okazało się, że McCain nie potrafi przewodzić swojej partii.

Oczywiście to nie koniec planu Paulsona. Ten projekt, zapewne trochę zmieniony, będzie głosowany ponownie w najbliższych dniach. Nikt jednak nie wie jak rynki zareagują na jego ewentualne uchwalenie i jakie trupy wypadną z szaf korporacji finansowych do tego czasu.

W czasie sesji na europejskich parkietach inwestorzy reagowali na udzielenie rządowej pomocy grupie finansowej Fortis, nacjonalizacji Bradford & Bingley oraz przejęciu, niewypłacalnej, Wachovia przez Citigroup (Wachovia straciła dziś 80% po spadku o 30% wczoraj). Wzrosły ceny obligacji rządowych, wzrosły koszty pożyczek międzybankowych i spread TED. Myślę, że jesteśmy świadkami krachu finansowego nieporównywalnego z kryzysem azjatyckim czy LTCM ponieważ mającego miejsce w centrum systemu finansowego.

Polska giełda spadła dziś 4% i spodziewałbym się zbliżenia do tego wyniku już na jutrzejszym otwarciu. Nie o tym jednak chciałem w kontekście WGPW napisać. Dziś po raz pierwszy doszło do sytuacji, że akcji firm, które poprzez śmieciowe emisje i splity ‘wyprodukowały’ miliardy bezwartościowych akcji nie można było sprzedać. Przez pewien czas na PDA spółki Elkop znajdowały się jedynie zlecenia sprzedaży po jednym groszu (nie można niżej) i nie było zleceń kupna. Jeśli bessa się przedłuży podobna sytuacja może spotkać dwie inne spółki śmieciowe – Fon i Mewa.

Także dziś na giełdzie debiutowała agencja nieruchomości, której nazwę pominę. Na rynek dopuszczono zaledwie 400 000 z 9.7 mln akcji. Firmie nie udało się uplasować na rynku emisji 4 mln akcji z ceną emisyjna 3 złote ( nie było chętnych). 400 000 dopuszczonych do obrotu akcji należało do trzech osób – wszystkich z tej samej rodziny. Mimo gwałtownej przeceny na rynku akcje firmy debiutowały na poziomie +50% by w trakcie sesji dojść do 350%. Akcjami handlowano nawet powyżej 7 złotych (przypominam, że nie było chętnych na kupno akcji po 3 złote). Przy tej ceny wskaźnik cena/zysk przekraczał 60. W środku bessy.

Cóż, wygrali dziś ci, którzy grają z trendem a ten jest czytelny. Zostawanie na noc z akcjami w tak burzliwych czasach jest ryzykowne i jutro sporo osób się o tym przekona. Pozostaje czekać na pierwsze informacje o słabości polskiego sektora bankowego.

Jeszcze jedna uwaga dotycząca rynku w USA. W czasie takiej gwałtownej wyprzedaży jest zazwyczaj grupa ludzi, którzy kupują akcje. To short selllers, czyli ci, którzy krótko sprzedali akcji, pokrywają swoje zyskowne pozycje. Dziś ich zabrakło ponieważ amerykańska komisja giełd – SEC zakazała krótkiej sprzedaży na ponad 800 spółkach.

Najnowsze komentarze:

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…

Pojawiają się pierwsze informacje dotyczące kompromisowej wersji planu Paulsona uzgodnionego w Kongresie. To interesujące, ale wydaje się, że w tych negocjacjach brały udział trzy strony: FED i Departament Skarbu, republikanie i demokraci. Napisałem interesujące, bo Departament Skarbu jest kontrolowany przez republikanów.

To, co przekazano opinii publicznej tak bardzo różni się od planu Paulsona, że budzi moją wstępną i ograniczoną sympatię. Tekst założeń kompromisu opracowany przez biuro Nancy Pelosi (demokratyczny speaker Izby Reprezentantów) jest tu. Oto najważniejsze zmiany:

- środki na zakupy toksycznych papierów podzielono na dwie transze, wykorzystanie drugiej transzy wymaga zgody Kongresu

- rząd (podatnicy) otrzymają udziały w korporacjach finansowych (poprzez warranty), będą uczestniczyć w zyskach tych korporacji i będą pierwsi w kolejce w przypadku bankructwa (warunki nabywania warrantów ustali Sekretarz Skarbu)

- rząd może kupować toksyczne aktywa od funduszy emerytalnych i władz lokalnych

- ograniczenie wysokości złotych spadochronów, implementowanie systemu wynagradzania nie zachęcającego do podejmowania nadmiernego ryzyka

- koniec marzeń Paulsona o braku jawności i odpowiedzialności prawnej: komisja nadzorcza złożona z przedstawicieli obu partii nadzorująca program; transakcje w ramach programu publikowane w Internecie

- rząd, jako właściciel obligacji opartych na hipotekach, może modyfikować warunki pożyczek by zapobiegać utracie nieruchomości przez pozyczkobiorców

Przynajmniej trzy punkty, włącznie do programu funduszy emerytalnych, udziały w korporacjach dla rządu (podatników) i transparentność programu, są tak oczywiste, że można sądzić, iż Paulson specjalnie podał pierwotnie tak beznadziejną wersję projektu by te trzy punkty nie przybraly ostrzejszej wersji. Jednak z ocenami chyba trzeba poczekać do ostatecznej wersji ustawy. 40 stronicowy projekt jest tu.

Tekst napisalem na podstawie założeń kompromisu.

Najnowsze komentarze:

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…

Oryginalny plan Paulsona wydawał się od początku wewnętrznie sprzeczny. Po prostu trudno było uwierzyć, że wykupywanie toksycznych aktywów po cenie rynkowej pomoże amerykańskiego systemowi finansowemu.

W dużym uproszczeniu można założyć, że są dwa problemy w tym systemie: problem płynności i problem niewypłacalności. Część podmiotów jest technicznymi bankrutami, część ma jedynie problem z płynnością. Wykupywanie toksycznych papierów po cenie rynkowej (a więc w gruncie rzeczy dużo poniżej wartości zapisanej w księgach rachunkowych) nie tylko nie pomoże podmiotom, które są niewypłacalne ale sprawi, że do tego grona dołączą korporacje, które teraz mają jedynie problem z płynnością. Instytucje sprzedające te papiery musiałyby dokonać odpisów, które jeszcze bardziej zmniejszyłyby ich kapitał i zmusiły do pozyskania nowego kapitału by spełnić wymogi regulacyjne.

Zresztą wykupywanie tych papierów po cenie rynkowej przez rząd amerykański nie ma żadnego sensu bo po cenie rynkowej te aktywa mogłyby zostać wykupione przez podmioty prywatne (Niezależne Fundusze Inwestycyjne – SWF, albo  fundusze hedge).  Od początku zachodziły więc podejrzenia, że Paulson zwyczajnie kłamie i chce kupować śmieciowe papiery z dużą premią by w ten sposób rekapitalizować korporacje finansowe.

Podejrzenia te potwierdził wczoraj Ben Bernanke, który w oświadczeniu przez senacką Komisją ds. Banków powiedział, że Sekretarz Skarbu będzie chciał płacić cenę zbliżoną do spodziewanej wartości w chwili zapadalności papierów. Wyjaśnił, że kupowanie śmieciowych aktywów po cenie rynkowej spowodowałoby wyprzedaż (fire sale) i jeszcze bardziej pogłębiło problemy sektora. (Wypowiedź Bernanke: I believe that under the Treasury program, auctions and other mechanisms could be devised that will give the market good information on what the hold-to-maturity price is for a large class of mortgage-related assets. If the Treasury bids for and then buys assets at a price close to the hold-to-maturity price, there will be substantial benefits. Banks will have a basis for valuing those assets and will not have to use fire sale prices. Their capital will not be unreasonably marked down.)

W tym momencie wszystko stało się jasne. Sekretarz Skarbu, bo to on a nie szef FED będzie zarządzał programem, za pieniądze podatników chce rekapitalizować prywatne spółki. W pewnym sensie mamy tu przedziwny rodzaj redystrybucji bogactwa. Od milionów ludzi zabiera się drobne sumy pieniędzy by przekazać je bogatym inwestorom korporacji finansowych. To socjalistyczna wersja kapitalizmu dla bogatych.

W kwestii formalnej, ekonomicznej pojawiło się mnóstwo wątpliwości. Po pierwsze, skoro Paulson i Bernanke uważają, że kupowanie papierów po cenie zbliżonej do ceny w dniu zapadalności to dobry interes to dlaczego żaden prywatny podmiot tego nie robi? Kto będzie wyznaczał potencjalną cenę w dniu zapadalności? Czy fakt, że głównym determinantem wartości papierów w dniu zapadalności są ceny domów, których zachowanie nie jest pewne (poza oczywistym faktem, że jeszcze spadną) nie oznacza, że nie istnieje rozsądny model wyceny toksycznych papierów?

Warto jeszcze zwrócić uwagę na inny problem: liczby, tym bardziej, że kilku blogerów próbowało po swojemu policzyć skalę planu Paulsona. Zgodnie z danymi FED w USA jest 13.6 biliona dolarów długu hipotecznego (mieszkaniowego i komercyjnego). 7.1 biliona z tej puli w jakiś sposób gwarantowana jest przez GSE, Freddie i Fannie, nie będzie więc przedmiotem transakcji z Departamentem Skarbu. To pozostawia 6.5 biliona dolarów długu hipotecznego, na który wystawiony jest amerykański system finansowy.

Korzystając z tych danych zebranych przez Brada Setsera, można zauważyć, że jeśli Sekretarz Stanu będzie chciał płacić cenę zbliżoną do wartości nominalnej to wykupi zaledwie niewielki procent (10%, może 20%) papierów wartościowych opartych o rynek hipoteczny. Co oznacza, że w bilansach amerykańskich instytucji pozostanie dużo toksycznych aktywów. Nie przywróci to zaufania na rynku. Jeśli Sekretarz Stanu kupował będzie z dużym dyskontem, powiedzmy od 50% do 70%, to rzeczywiście zdoła zebrać z rynku nawet 1/3 papierów ale instytucje finansowe będą musiały uczynić odpisy na setki miliardów dolarów co uczyni potrzebę rekapitalizacji jeszcze pilniejszą.

Zachęcam jeszcze do spojrzenia na list ekonomistów w sprawie planu Paulsona.

Najnowsze komentarze:

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…

Opublikowano projekt ustawy o wykupywaniu przez amerykański rząd toksycznych aktywów zalegających w bilansach amerykańskich instytucji finansowych. Chciałbym zwrócić uwagę na kilka najważniejszych kwestii związanych z planem:

Po pierwsze, Paulson domaga się zgody Kongresu na zwiększenie zadłużenia USA o około 3 biliony dolarów: z około 8.3 bilionów do 11.3 bilionów. To może być wskazówka co do ostatecznego kosztu załamania na rynku finansowym a być może bezpośrednich kosztów interwencji rządowej. Koszty te poniesie amerykański podatnik przede wszystkim, a być może wszyscy mieszkańcy Ziemi, jeśli dojdzie do osłabienia wartości dolara.

Po drugie, plan Paulsona zakłada, że duma skupionych toksycznych papierów nie może przekroczyć 700 miliardów dolarów w określonym czasie. To niezwykle ważny kruczek prawny ponieważ pozwala rządowi USA na skupienie dużo większej niż 700 miliardów dolarów ilości toksycznych aktywów. Po prostu aktywa, które rząd skupi a następnie sprzeda na wolnym rynku nie będą już wliczane do sumy składającej się na limit w wysokości 700 mld dolarów. Można podać następujący przykład: rząd USA skupuje ‘śmieciowe papiery’ warte 700 mld dolarów odsprzedaje je za 500 mld dolarów, skupuje za 500 mld dolarów i odsprzedaje za 300 mld i tak dalej aż do wykorzystania 700 mld.

Jednak największe kontrowersje budzi sekcja ósma projektu. Oto jej treść: ‘Decisions by the Secretary pursuant to the authority of this Act are non-reviewable and committed to agency discretion, and may not be reviewed by any court of law or any administrative agency.’

Decyzje Sekretarza (Skarbu – T.) podejmowane w ramach realizowania tej ustawy nie podlegają weryfikacji i muszą być ujawniane, nie mogą być weryfikowane przez żaden sąd i żadną agencję administrującą (przepraszam za jakość tłumaczenia – mój prawniczy angielski nie jest najlepszy). Moje pierwsze pytanie po przeczytaniu tego fragmentu brzmiało: czy ktoś jeszcze pamięta o amerykańskiej Konstytucji? Paul Krugman napisał o nielimitowanej dowolności działań Sekretarza Skarbu USA i ustawowej ochronie przed kontrolą Kongresu jakie zakłada projekt Paulsona. To gigantyczna władza dla rządu, której domagają się ludzie niosący sztandar z napisem ‘Rząd nie jest rozwiązaniem, rząd jest częścią problemu’. Mówimy o nielimitowanej i nie kontrolowanej władzy do skupywania dowolnej klasy aktywów o wartości setek miliardów dolarów.

Napisałem dowolnej klasy aktywów ponieważ jedna z wersji projektu pozwala Sekretarzowi Skarbu na odkupienie po konsultacji z szefem FED innych aktywów, których kupno można postrzegać jako niezbędne do efektywne ustabilizowania rynków (other assets, as deemed necessary to effectively stabilize financial markets).

Nie istnieją praktyczne żadne kryteria ustalające, które aktywa Sekretarz Stanu powinien skupować. Nie istnieją także kryteria określające, od których instytucji Sekretarz powinien odkupywać papiery poza określeniem, że są to korporacje mające swoją siedzibę w USA.

Ideą planu Paulsona jest stabilizacja rynku finansowego. Ma ona zostać osiągnięta poprzez odkupienie po cenach rynkowych niepłynnych aktywów zalegających w księgach instytucji finansowych. Rodzi to kilka problemów. Po pierwsze, skoro odkupienie ma odbywać się po cenach rynkowych to dlaczego musi go dokonywać rząd USA a nie prywatni inwestorzy. Rodzi to poważne wątpliwości co do tego czy rząd będzie kupować aktywa po cenie rynkowej czy znacznie powyżej tej ceny. Tym bardziej, że skupienie toksycznych aktywów po cenie rynkowej oznacza konieczności uczynienia odpisów przez instytucje sprzedające je, a więc także potrzebę rekapitalizacji na uzupełnienie straconego kapitału.

Alternatywą dla tej sytuacji jest skupowanie aktywów powyżej ceny rynkowej i de facto rekapitalizowanie prywatnych instytucji za publiczne pieniądze. Powstaje pytanie: dlaczego amerykański podatnik ma rekapitalizować prywatne firmy, jeśli nie ma zapewnionego udziału w przyszłych zyskach tych instytucji? W związku ze skupowaniem papierów od prywatnych instytucji powstaje jeszcze jedna wątpliwość: projekt Paulsona nie przewiduje, że rząd otrzyma jakąkolwiek kontrolę nad instytucjami, którym będzie za publiczne pieniądze pomagać. Co więcej, korporacje te nie będą nawet zmuszone do zupełnego ujawnienia swoich ksiąg rachunkowych. Oznacza to, że sytuacja podatnika i rządu będzie dużo gorsza niż w przypadku nacjonalizacji GSE i AIG, w których rząd nie tylko wymienił kierownictwo, ale których także stał się głównym akcjonariuszem.

Na koniec warto jeszcze raz pochylić się nad nieskończoną ignorancją prezydenta Busha, który argumentował, że problem w systemie finansowym jest tak poważny, że wymaga natychmiastowego i zdecydowanego działania. To ma sens: im poważniejszy problem tym mniej czasu potrzeba na jego przemyślenie! Ryzyko upadku systemu finansowego wymaga kilku tygodni prac legislacyjnych Kongresu, ratyfikacja umowy o wolnym handlu z Kolumbią kilku lat. Logika Busha po prostu budzi podziw.

Projekt ma spore szanse na ustabilizowanie sytuacji na rynkach, zresztą – nie czarujmy się, to jest jego cel a nie systemowa reforma świata finansów. Bez ustabilizowania sytuacji na rynkach i amerykańskiej giełdzie McCain może zapomnieć o zwycięstwie. Jego długoterminowym skutkiem powinna być stracona dekada, może dwie, i wpadnięcie amerykańskiej gospodarki w wytyczone przez Japonię tory marazmu i deflacji aktywów. Co to oznacza dla rynków finansowych wie każdy kto zna poziom indeksu Nikkei w roku 1990.

Najnowsze komentarze:

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…