Porcja linków na sobotę:

Interesujący tekst o kryzysie politycznym w Bahrajnie, który co by nie mówić jest ilustracją podwójnych standardów USA w kontekście łamania praw człowieka. W artykule Marc Lynch ostrzega przed sprowadzanie konfliktu w Bahrajnie do walki szyitów z sunnitami i zachęca do dostrzeżenia ekonomicznych i politycznych wymiaru kryzysu. To o tyle istotne, że Bahrajn ze względu na rolę centrum finansowego i bliskość roponośnych regionów Arabii Saudyjskiej jest istotny dla stabilności regionu Zatoki Perskiej.

Jak wygrać z barem sałatkowym? Zabawny tekst w NYT o optymalnej strategii kupowania żywności w modelu ‘za kilogram jedzenia’.

W kategorii najgłupszego tytułu artykułu o tematyce finansowej Bloomberg postawił poprzeczkę bardzo wysoko:

Cały artykuł, z poprawionym tytułem, możecie przeczytać tutaj.

Poznajcie nowe słowo ‘astroturfing’. Wikipedia definiuje astoturfing jako anglojęzyczny eufemizm służący do nazwania pozornie spontanicznych, obywatelskich organizacji czy inicjatyw podejmowanych w celu wyrażenia poparcia lub sprzeciwu dla jakiejś idei, polityka, usługi, produktu czy wydarzenia. Kampania tego typu ma sprawiać wrażenie niezależnej reakcji społecznej, podczas gdy rzeczywista tożsamość jej inicjatora i jego intencje pozostają ukryte. Astroturfing diametralnie zmieni Internet w najbliższych kilku latach. Dlaczego? Cóż, nikt nie jest w stanie wygrać z programami komputerowymi gotowymi wygenerować w minutę tysiące ‘autentycznych’ głosów poparcia lub sprzeciwu na setkach forów internetowych. Głosów ludzie posiadających swoją historię, blogi, konta na serwisach internetowych. Pisałem niedawno o potrzebie krytycznego podejścia do informacji znajdowanych w Internecie i o zatrważającym braku zdolności do przejawiania takiej postawy wśród spółczesnych ludzi. Z generowanym przez programy komputerowe astroturfingiem Internet, poza strzeżonymi, prywatnymi forami stanie się śmietniskiem pomysłu działów marketingowych i PR.

Interesujący tekst o tym dlaczego w Japonii po klęskach naturalnych nie ma zjawiska powszechnego szabrownictwa. Napisałem powszechnego, ponieważ takie zdarzenia w Japonii mają miejsce. W języku japońskim, wbrew prasowym doniesieniom, jest też słowo, które można przetłumaczyć na ‘szabrować’.

Wyżsi ludzie są szczęśliwsi od niższych, choć zasada ta dotyczy przede wszystkim mężczyzn. Interesujące, ale koniecznie należy przypomnieć sobie, że korelacja nie oznacza związku przyczynowo-skutkowego.

Interesujące spojrzenie na Nikkei (w dniu po 10% spadku – od tego czasu Nikkei znacząco się odbił) w kilku ramach czasowych. Po 10% spadku we wtorek japoński indeks był zaledwie 20% powyżej dołków bessy z marca 2009 roku.

Wpływ trzęsień ziemi i innych katastrof naturalnych na wzrost gospodarczy. Z analizy statystycznej wynika, że jedynie katastrofy powyżej 99 percentyla skali zniszczeń (powyżej 233 zabitych na milion) wydają się mieć silny i trwały wpływ na poziom PKB per capita państwa dotkniętego katastrofami. Problem polega na tym, że PKB per capita jest fatalnym sposobem na mierzenie gospodarczych skutków katastrof naturalnych.

Dawno już nie obniżyłem standardu bloga do poziomu polskiego bagienka ale dziś odczuwam przemożną potrzebę uczynienia tego. Mam zagadkę dla czytelników. Gdzie i kiedy pojawiła się poniższa opinia o Żydach: Korzystając z tych nieprzeciętnych zdolności na tkance innych narodowości stają się nowotworem, dla mieszkańców rodzimych. Dwie możliwości:

• hitlerowski film propagandowy z 1937 roku
• komentarz na blogu znanego polskiego krytyka filmowego na ‘Niezależnym Forum Publicystów’ napisany w marcu 2011 roku (bez reakcji tegoż krytyka, innych uczestników dyskusji i administracji forum)

To w kwestii pojawiających się od czasu do czasu pytań i oskarżeń o mój stosunek do owego forum.

Wykres dnia, poziomy docelowe dla S&P 500 według wiodących analityków największych instytucji finansowych:

Za Bespoke

Co Wy interesującego przeczytaliście?Najnowsze komentarze:

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…

Przemówiła opozycja. Konkretnie, uczynił to Jarosław Kaczyński, który powiedział: Złoty powinien trwać 10 lat – niektórzy mi tak radzili. Ja powiem – dłużej, co najmniej 20 lat. Rzeczpospolita parafrazuje dalszą część wywodu Kaczyńskiego: polska waluta powinna pełnić funkcję przynajmniej trzeciej waluty zapasowej w naszej części Europy, po euro i dolarze.

Cóż, zapasowe to jest koło w samochodzie. Waluta może być rezerwowa. Nie chciałbym zresztą wytykać tego typu pomyłek. Dużo bardziej fascynuje mnie idea złotego – waluty rezerwowej regionu. Od razu więc zapytam czytelników: czy wyobrażacie sobie by PLN mógł w okresie najbliższych 20 lat pełnić rolę waluty rezerwowej?

Na koniec 2009 roku 96,9% rezerw walutowych denominowanych było w dolarze, euro, funcie brytyjskim, jenie i franku szwajcarskim. Pozostałe 3,1% w innych walutach. Myślę, że sporą część stanowiły w tej grupie dwie inne benchmarkowe waluty: dolar australijski i dolar kanadyjski. Zdziwiłbym się gdyby choć jeden promil rezerw walutowych denominowany był w PLN.

Oczywistym kandydatem do roli waluty rezerwowej jest juan. Być może rosnąć będzie rola brazylijskiego reala, indyjskiej rupii czy rosyjskiego rubla. Norweska korona uważana jest za ostateczną bezpieczną przystań przez wielu analityków. Gdzie tu miejsce dla złotego?

Inną kwestią jest to dlaczego państwa regionu miałyby traktować PLN jako walutę rezerwową? Rezerwy walutowe są zabezpieczeniem przed szokami, które odcinają gospodarkę państwa od finansowania. To naturalne, że złoty podatny jest na te same procesy, które mogłyby zachwiać gospodarkami państw regionu. Niewiele więc byłoby korzyści z rezerw walutowych denominowanych w PLN.

Myślę, że ‘rezerwowe’ ambicje złotego najlepiej podsumowują tabele podatności gospodarek wschodzących na szoki finansowe, przygotowane przez Credit Writedowns (S-T Debt to to krótkoterminowy dług zewnętrzny):

Za Credit Writedowns

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…

Ten tekst spodoba się kilku ludziom – nie będzie w nich danych statystycznych, badań empirycznych, będzie za to moja własna opinia. W gruncie rzeczy podobną tyradę moglibyście usłyszeć w kolejce do lekarza – co wyjaśnia dlaczego takich tekstów piszę niewiele.

Sprawa jest jednak poważna. Gazeta.pl doniosła o maklerze, który ukradł z kont klientów około miliona złotych. Okazało się, ze duży polski bank kompletnie nie nadzorował pracy tego maklera. Mało tego, nie nadzorował pracy całego segmentu usług obracania jednostkami funduszy inwestycyjnych ponieważ, cytuję, nie miał wglądu do specjalnego programu informatycznego, który obsługiwał te transakcje. Potencjalnym klientom Banku Gospodarki Żywnościowej polecam tę informację pod rozwagę.

Bank oczywiście oddał klientom pieniądze a sprawa trafiła do sądu. Makler oddał bankowi 120 000 złotych, do zwrotu zostało 860 000 złotych. Tak się złożyło, ze w czasie śledztwa makler zdołał rozwieść się z żoną i przepisać na nią cały majątek czemu, być może z dobrodusznym uśmiechem przyglądała się prokuratura. Cytuję prokurator: Zrobiliśmy wszystko, aby zabezpieczyć majątek podejrzanego, ale on był sprytniejszy.

A teraz najlepsze. Złodziej nie pójdzie siedzieć. Zawarł układ z prokuraturą. Poddał się dobrowolnie karze i otrzymał cztery lata więzienia w zawieszeniu na sześć lat. Znów cytuję panią prokurator: To rozwiązanie zaakceptował niezawisły sąd, co znaczy, że musiało być trafne. Cóż za argument!

Moje pytanie brzmi: jaki sygnał wysłał sąd i prokuratura do potencjalnych oszustów w białych kołnierzykach? Ja odniosłem wrażenie, że można w Polsce ordynarnie ukraść pierwszy milion, ukryć pieniądze przed wymiarem sprawiedliwości i nie trafić do więzienia.

Zastanawiam się więc czy naprawdę nie ma w Polsce wystarczającej liczby uczciwych polityków by znowelizować Kodeks Karny i wpisać do niego, że jeżeli oszust finansowy, złodziej, etc nie współpracuje w 100% z prokuraturą (nie robi w czasie śledztwa wszystkiego co prokuratura od niego żąda) w kwestii zadośćuczynienia wyrządzonych przez siebie szkód to sąd MA OBOWIĄZEK wymierzyć mu maksymalny możliwy wymiar kary. Czy nie brzmi to rozsądnie?

Jak prokurator może zawrzeć układ z przestępcą, o którym prokurator mówi, że w czasie śledztwa okazał się sprytniejszy od prokuratury i zdołał ukryć ukradzione pieniądze przed wymiarem sprawiedliwości? Sądziłem, że wszelkie mechanizmy łagodzące karę przysługują jedynie oskarżonym, którzy współpracują z wymiarem sprawiedliwości.

Ta historia dotyczy dwóch istotnych kwestii. Po pierwsze, przyzwolenia na łagodne traktowanie przestępców w białych kołnierzykach. Czy ktoś wyobraża sobie, że złodziej, który włamał się do banku, ukradł milion złotych a po złapaniu nie wskazał miejsca schowania łupu mógłby uniknąć więzienia? Po drugie, ignorowania faktu, że jest kategoria przestępców, którzy łamią prawo z kalkulacji. Wysokie kary mogą nie odstraszyć zwykłych złodziejaszków, morderców, przestępców seksualnych ponieważ z reguły nie kalkulują oni opłacalności przestępstwa. Złodzieje w białych kołnierzykach kalkulują.

Nie chcę żyć w państwie, w którym opłacane z moich podatków sądy i prokuratury dają oszustom do zrozumienia, że przywłaszczanie cudzych pieniędzy jest w Polsce ekonomicznie opłacalne NAWET GDY ZOSTANIE SIĘ ZŁAPANYM.

Najnowsze komentarze:

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…

Uwaga: tekst oznaczony tagami: ‘media’, ‘Ziemkiewicz,’ ‘polityka’, ‘polskie bagienko’, ‘wolny rynek’. Proszę, nie czytajcie jeśli nie jesteście zainteresowani.

Niesamowita historia. Pan Ziemkiewicz, rolnik z zamiłowania, ilustracja konserwatywnej kindersztuby i wielki miłośnik wolnego rynku, napisał wstrząsający, porażający tekst na swoim blogu, który zaczyna się tak: Wiadomość o zwolnieniu Janiny Jankowskiej z uznawanej za prestiżową prywatnej szkoły dziennikarskiej dla części środowiska – tej, śmiem twierdzić, która nie uległa jeszcze całkowitej degrengoladzie w propagandowej służbie jedynie słusznej władzy – stanowi wstrząs.

Wstrząs to dobre słowo na opisanie uczucia, które powinien przeżyć każdy człowiek, który zda sobie sprawę, że Ziemkiewicz oskarżył sporo niewinnych ludzi i zasugerował, że współczesna Polska przypomina tę z czasów Bieruta tylko dlatego, że jest pozbawionym elementarnej dziennikarskiej przyzwoitości leniem, któremu nie chciało się zweryfikować kluczowej dla wymowy jego tekstu informacji. Pani Janina Jankowska nie została zwolniona. Doprawdy, dziwię się ludziom, którzy wierzą w cokolwiek co wyszło spod ręki Ziemkiewicza.

Nie to jest jednak najważniejsze w pompatycznym wpisie Ziemkiewicza lecz wyłożenie przez niego prawdziwego stosunku pro-pisowskiej prawicy do wolnego rynku i wolności w ogóle. Otóż, szkoła, w której pracowała Pani Jankowska jest szkołą prywatną. Utrzymuje się z opłat, które za naukę wnoszą studenci. Uzbrojeni w tę informację spójrzmy na błyskotliwą puentę wpisu Ziemkiewicza: Najciekawsze może, że Jankowskiej wyjaśniono, iż jej zwolnienia żądali… studenci. Bo nie chcą “pisowców”. Za Bieruta (kto pamięta?) to też wcale nie władza szykanowała przedwojennych profesorów; spełniała tylko żądania młodzieży, która dość miała reakcyjnych i klasowo obcych wykładowców.

Ach! Ręce same składają się do oklasków. Największy  zwolennik wolnego rynku wśród pro-pisowskich dziennikarzy ma pretensje do prywatnego przedsiębiorcy, że ten chce wyjść naprzeciw oczekiwaniom swoich klientów! Z czym kojarzy się Ziemkiewiczowi to działanie, będące przecież kwintesencją mechanizmu rynkowego? Z Bierutem. To skojarzenie to dobry pretekst do sporządzenia diagnozy stanu umysłowego Ziemkiewicza, któremu, moim skromnym zdaniem, wszystko co nie jest po jego myśli, kojarzy się z Bierutem, Stalinem czy innym Hitlerem.

Jeśli studenci prywatnej uczelni uznali Panią Jankowską za pro-pisowską tubę propagandową to prywatny przedsiębiorca, w warunkach gigantycznej konkurencji na rynku prywatnych usług edukacyjnych, może chyba podjąć kroki w celu poprawienia samopoczucia swoich klientów, studentów. Jeśli, oznaczałoby to zwolnienie Jankowskiej to byłaby to kolejna ilustracja niewidzialnej ręki rynku eliminującej z obiegu wybrakowane produkty, usługi i nieelastycznych przedsiębiorców. A gdyby, jak sugeruje to Ziemkiewicz, opinia studentów była jedynie kłamliwym pretekstem do zwolnienia świetnego pracownika jakim jest Pani Jankowska, to studenci zniesmaczeni takim zachowaniem zagłosowaliby swoimi pieniędzmi i przenieśli się do szkoły, która lepiej odpowiada ich wymaganiom (zapewne do pewnej profesjonalnej i rzetelnej uczelni w Toruniu!). Prywatny przedsiębiorca, który wbrew oczekiwaniom rynku zwolniłby Panią Jankowską poniósłby stratę a może nawet zostałby wyeliminowany z rynku. Na jego miejsce Pan Ziemkiewicz mógłby otworzyć swoja własną szkołę, w której wykładałby tajniki dziennikarskiego ‘researchu’, w końcu jest prawdziwą ikoną tej dziedziny dziennikarskiego rzemiosła.

Ziemkiewicz, po ledwie zauważalnym przyznaniu, że prywatna szkoła mimo wszystko ma prawo realizować własną politykę kadrową, pisze dalej: Ale porządki pójdą dalej, znamy już ten mechanizm, popatrzmy na tzw. prywatne media. Uprawiając bezczelną partyjną propagandę, bo jako prywatne mają prawo do wyrazistych, jednoznacznych poglądów, zarazem jako “niezależne” rozliczają z bezstronności i ustawiają media publiczne, przyrównując je, jako do wzorca, do siebie. To jest podstawowy błąd ekonomicznego myślenia pro-pisowskiej prawicy. Ziemkiewicz jest intelektualnie niezdolny do zrozumienia, że prywatne i publiczne media mają różne, wynikające właśnie ze struktury właścicielskiej cele.

W przypadku prywatnych mediów celem, parafrazuję Friedmana, jest maksymalizacja zysku akcjonariuszy. Jeśli środkiem do tego celu jest rzetelne, zrównoważone dziennikarstwo to prywatne media zapewne posługują się tą metodą. Jeśli natomiast, dobrze zarabiający, młodzi i średnio młodzi mieszkańcy wielkich miast, którzy ze względu na swoją rynkową siłę są właśnie ‘targetem’ prywatnych mediów, oczekują anty-pisowskiego skrzywienia (wystarczy spojrzeć na wyniki wyborów by się przekonać czy oczekują czy nie) swoich ulubionych gazet i stacji telewizyjnych, to prywatne media realizując ideały wolnego rynku powinny wyjść naprzeciw oczekiwaniom rynku i zaaferować klientom to, czego klienci oczekują. W innym przypadku spotkałyby się przecież z ostrą reakcją akcjonariuszy zaniepokojonych tym, że tracą okazję do zwiększenia zysków albo konkurencją tych stacji, które gotowe są wyjść naprzeciw oczekiwaniom klientów Elementarne.

Pro-pisowska prawica wychodzi natomiast z założenia, że skoro prywatne media są skrzywione w jedną stronę to publiczne media powinny być skrzywione w drugą stronę (parafrazuję teraz wypowiedź jakiegoś ważnego pro-pisowskiego dziennikarza z mediów publicznych, która kilka tygodni temu strąciła mnie z fotela swoją żelazną logiką) czym pokazuje po prostu, że nie odróżnia prywatnego kapitału od publicznych środków. W historii mieliśmy do czynienia z taką ideologiczną formacją ale nie była ona uznawana za prawicową. Otóż, ja nie widzę powodów do istnienie mediów publicznych ale jeśli już istnieją to powinny realizować jasno określoną misję, której integralną częścią powinna być polityczna neutralność – co wydaje się logiczne jeśli weźmiemy pod uwagę, że finansowane są z podatków ludzi o różnych poglądach politycznych.

W gruncie rzeczy  odmienny pogląd na media publiczne jest na wskroś socjalistyczny. Pro-pisowska prawica nie domaga się w gruncie rzeczy niczego innego niż redystrybuowania przez państwo pewnych zasobów. Zakładając, że prywatne media rzeczywiście są skrzywione anty-pisowsko, możemy napisać, że wskutek koncentracji kapitału w rękach ludzi o anty-pisowskich poglądach (mam tutaj na myśli klientów, publiczność, która decyduje o skrzywieniu mediów, nie ich właścicieli) występuje na rynku nierównowaga anty-pisowskich i anty-peowskich informacji. Tych pierwszych jest więcej. Pro-pisowska prawica domaga się więc by państwo wykorzystało wpływy z podatków do subsydiowania anty-peowskich informacji. W tym celu, wykorzystując publiczne środki, państwo przywróci równowagę na rynku informacji.

Ja nie jestem ideologicznym wrogiem redystrybuowania przez państwo pewnych zasobów. Po prostu uważam, że subsydiowanie opieki medycznej dla potrzebujących jest ważniejszym zadaniem dla państwa niż subsydiowanie anty-peowskich informacji dla potrzebujących. W tym ostatnim przypadku mam pewien problem. Nie jestem pewien czy potrzebującymi są klienci, publiczność czy setki genialnych, uczciwych, rzetelnych pro-pisowskich dziennikarzy, na których wolny rynek się nie poznał nad czym kiedyś tak uroczo rozpaczał Ziemkiewicz: Dziennikarz, który w niedzielne przedpołudnie kilkakrotnie zwiększa oglądalność anteny niemogącej się równać z pierwszą czwórką, regularnie gromadząc około 9 proc. całej widowni telewizyjnej dla niszowego z natury programu z gatunku „meet the press”, w kraju normalnym przebierałby w propozycjach stacji komercyjnych.

W końcu, polska publiczność miała już okazję kilka razy pokochać pro-pisowskie czy pro-prawicowe media. Jest Rzeczpospolita, która ciągle ma mniejszy nakład niż znienawidzona Gazeta Wyborcza, były dziesiątki (a może setki) milionów złotych quasi-publicznych pieniędzy utopionych w Telewizję Familijną, były badania rynku przez globalnego króla mediów o prawicowym skrzywieniu, była nawet jego inwestycja na polskim rynku telewizyjnym. Nic z tego nie wyszło. Być może po prostu nie ma popytu na pro-pisowskie media, albo ten rodzaj popytu nie jest atrakcyjny marketingowo.

W tym miejscu, kończąc ten przydługawy tekst, dochodzimy do sedna sprawy, którym jest stosunek pro-pisowskiej prawicy do wolnego rynku i prywatnej własności. Ten stosunek jest ambiwalentny by użyć eufemizmu. Tak długo jak wolny rynek dyskryminuje kobiety, palaczy, Afroamerykanów w USA czy działania pro-ekologiczne działa mechanizm rynkowy. Gdy tenże mechanizm rynkowy zaczyna dyskryminować geniuszy prawicowego dziennikarstwa zaczyna przypominać Bieruta. Ot, dyskutuj z takim.

Nie mam wątpliwości, że gdyby zrządzeniem losu prywatne media miały anty-peowskie skrzywienie to pro-peowscy dziennikarze zachowywaliby się identycznie jak Ziemkiewicz i reszta pro-pisowskich dziennikarzy. To widać, choćby po stosunku, prywatnych mediów, do działań prywatnego, bądź co bądź, przedsiębiorcy w branży medialnej, Pana Tadeusza Rydzyka. Tak więc, tekst ten może się wydawać anty-pisowski w swojej wymowie tylko przez dobór przykładu. W rzeczywistości, to tekst pro-wolnorynkowy.

Najnowsze komentarze:

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…

Bardzo rzadko piszę teksty choćby zahaczające o politykę, więc z czystym sumieniem pokażę niezwykle niepokojące zjawisko, które stało się oczywiste przy okazji katastrofy na platformie Deepwater Horizon.

Pretekstem będzie wypowiedź Toma Donohue, prezesa Amerykańskiej Izby Handlu (United States Chamber of Commerce) – jednej z najbardziej wpływowych organizacji lobbingowych w USA. Amerykańska Izba Handlu stoi naturalnie na straży ‘wolnego rynku’, broni go przed zakusami interwencjonizmu rządowego, jest kojarzona z Partią Republikańską i środowiskiem liberałów gospodarczych.

Oto przykład działań Izby: jesienią 2009 roku Amerykańska Izba Handlowa oferowała 50 000 USD dla wpływowego ekonomisty za opracowanie badań, które wykażą, że reforma służby zdrowia przyczyni się do utraty miejsc pracy i będzie mieć negatywny wpływ na gospodarkę. Zauważcie, drodzy czytelnicy, że badania nie miały zbadać czy reforma służby zdrowia przyczyni się do utraty miejsc pracy czy wręcz przeciwnie, przyczyni się do wzrostu zatrudnienia – fascynujące podejście do etyki badań naukowych.

Pozwolę sobie najpierw zacytować wypowiedź pana Donohue ze stycznia 2008 roku, sprzed kryzysy finansowego: Jedna droga mogłaby nas zaprowadzić tam gdzie byliśmy wcześniej, do zdyskredytowanego przekonania, że rząd może rozwiązać każdy problem i załagodzić każdą niedogodność przez podniesienie podatków, wprowadzenie regulacji albo stworzenie nowej instytucji biurokratycznej. Na tej drodze, zawierzylibyśmy Waszyngtonowi z jego, pozostającą poza wszelką kontrolą biurokracją, w celu wyeliminowania z naszego życia całego ryzyka i niepewności.

W tym tygodniu, Tom Donohue, powiedział tak: Wszyscy muszą wziąć udział w akcji odwracania skutków katastrofy (wycieku ropy w Zatoce Meksykańskiej – T.). Wszyscy musimy to zrobić. Pozyskamy pieniądze od rządu, pozyskamy pieniądze od korporacji i znajdziemy sposób by to zrobić (posprzątać – T.)

Szef republikańskiej mniejszości w Izbie Reprezentantów, John Boehner, dodał: Myślę, że ludzie odpowiedzialni za wyciek ropy, BP i rząd federalny, powinni być w pełni odpowiedzialni za to co dzieje się w Zatoce Meksykańskiej.

Boehner, zapytany przez dziennikarza, czy zgadza się z opinią Donohue i uważa, że rząd i podatnicy powinni wziąć udział w akcji usuwania skutków wycieku ropy odpowiedział ‘tak’.

To nie jest niespodzianka, Amerykańska Izba Handlu, była orędownikiem pomocy finansowej rządu dla sektora finansowego i motoryzacyjnego choć gwałtownie sprzeciwiała się ograniczeniom wynagrodzeń kadry managerskiej w tych sektorach (polecam ten wywiad dla Fox News, dosłownie ociekający  hipokryzją). Oczywiście, nie przeszkadza to Izbie Handlu, Donohue czy Boehnerowi przedstawiać reformy służby zdrowia jako ofensywy socjalizmu, sprzeciwiać się pomocy rządu dla indywidualnych kredytobiorców hipotecznych, krytykować plan stymulowania gospodarki czy zwalczać wszelkie regulacje zwiększające prawa pracownicze.

Najwyższy czas uświadomić sobie, że w realnym świecie nie istnieje wybór pomiędzy socjalizmem a wolnym rynkiem, pomiędzy zwolennikami interwencji rządowych i zwolennikami wolnego rynku i ‘małego rządu’. Istnieje wybór pomiędzy socjalizmem dla biednych a socjalizmem dla bogatych, pomiędzy rządem, który wykorzystuje podatkowe dochody budżetu by ochronić zwykłych obywateli przed skutkami ich nierozważnych działań a rządem, który wykorzystuje te same środki by ochronić mega-korporacje, ich zarządy, i ich właścicieli przed skutkami ich nierozważnych działań.

W realnym życiu nie ma wyboru pomiędzy bailoutem a brakiem bailoutu. Istnieje wybór pomiędzy bailoutem a bailoutem połączonym z przejęciem kontroli nad korporacjami finansowymi, zwolnieniem nieudolnych managerów i przeprowadzeniem restrukturyzacji. Nie ma wyboru pomiędzy brakiem interwencji na rynku kredytów hipotecznych a interwencją na rynku kredytów hipotecznych. Istnieje wybór pomiędzy FED skupującym obligacje oparte o kredyty hipoteczne i ratującym Wall Street a rządem bezpośrednio pomagającym niewypłacalnym dłużnikom. Wszystko inne, w obecnej strukturze politycznej, społecznej i gospodarczej jest utopią i myśleniem życzeniowym.

Najlepiej to pokazuje przykład ‘jedynego liberalnego kandydata’ na prezydenta RP, który domagał się by sąd zmusił Telewizję Publiczną by przeznaczyła część pieniędzy podatników (część pieniędzy zrabowanych podatnikom – trzymając się nomenklatury tegoż kandydata) na opłacenie transmisji jego propagandy politycznej. Ów kandydat nie domagał się od sądu by zakazał Telewizji Publicznej wykorzystywać pieniędze podatników na finansowanie transmisji propagandy politycznej innych kandydatów. Nie walczył z socjalistyczną patologią. Chciał wziąć w niej udział! W końcu pół godziny czy godzina darmowego czasu antenowego przełoży się jakoś na sprzedaż jego książek i periodyków, nieprawdaż?

Dlatego, jeśli mam być nazywany bolszewikiem, lewakiem i socjalistą tylko dlatego, że preferuję by rząd przeznaczył pozyskane ode mnie w podatkach pieniądze na leczenie biednych ludzi a nie na finansowanie propagandy politycznej ludzi, którzy sprzeciwiają się wykorzystywaniu publicznych pieniędzy na leczenie biednych ludzi to z honorem przyjmę te epitety.

Najnowsze komentarze:

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…