Obserwowanie rynkowych emocji jest fascynującym zajęciem. Niemal ten sam rynkowy tłum, który półtora roku temu krzyczał o upadku dolara teraz krzyczy o końcu euro. Historia niemal dosłownie się powtarza. Kilka lat temu irańska zapowiedź odejścia od rozliczania transakcji sprzedaży ropy naftowej w dolarach wzmocniła przekonanie o upadku dolara i zainspirowała dziesiątki teorii spiskowych, w większość z izraelskim atakiem na Iran w tle. Ostatnio, na stronie internetowej państwowej irańskiej Press TV pojawiła się informacja o tym, że Iran ma zamiar zamienić 45 mld rezerw denominowanych w euro na aktywa dolarowe i złoto (informacja nie została potwierdzona przez żadne oficjalne źródła).

Rozpaleni emocjami obserwatorzy zapominają o pięknie ekonomii, w której każde równanie ma dwie strony. Drugą stroną fiskalnych problemów strefy euro, które są przyczyną załamania się kursu euro jest wzrost konkurencyjności eksportu państw EMU wskutek spadku notowań wspólnej waluty. O tej stronie równania pamiętają władze monetarne w USA a przede wszystkim władze opartych na eksporcie gospodarek azjatyckich, w tych chińskiej, które przecież stosują oficjalny lub nieoficjalny peg walut narodowych z dolarem.

Oznacza to, że na przykład władze w Pekinie podwójnie odczuwają europejski kryzys fiskalny. Z jednej strony spada wartość ich rezerw walutowych wskutek spadku kursu euro. Z drugiej strony zmniejsza się konkurencyjność chińskiego eksportu na rynku międzynarodowym. Nie muszę dodawać, że paniczna wyprzedaż aktywów denominowanych w euro spotęgowałaby obydwa problemy.

Dlatego nie może dziwić fakt, że gdy Reuters zapytał najważniejsze banki centralne (Japonii, Indii, Brazylii i Korei Południowej) czy zamierzają zmienić politykę lokowania rezerw walutowych to przedstawiciele tych instytucji odpowiedzieli, że nie planują takiej zmiany a jako jeden z powodów podali fakt, że ich aktywa są zbyt duże by przemieszczać je bez wpływania na rynki finansowe. Także chińskie władze monetarne stwierdziły, że pozostaną przy polityce dywersyfikacji rezerw walutowych.

Pamiętać należy jednak o dwóch sprawach: informowanie rynków finansowych o zamiarze ograniczenia rezerw denominowanych w euro byłoby niezwykle nierozważną decyzją ze strony banków centralnych. Po drugie, zdecydowana większość rezerw walutowych należy do państw z trwałą nadwyżką w bilansie handlowym, tak więc zmiany w polityce inwestycyjnej rezerw walutowych mogą dotyczyć jedynie ‘nowych środków’. Wreszcie, zarządzanie rezerwami walutowymi znacząco różni się od spekulowania na rynkach finansowych i zarządzający rezerwami z reguły unikają gwałtownych ruchów.

Tym niemniej, spadający kurs euro stwarza pewne problemy dla zarządzających rezerwami walutowymi. Zgodnie z wyliczeniami analityków Royal Bank of Scotland (RBS) około 55% ulokowanych w euro rezerw walutowych państw rozwijających się (bez Chin) została utworzono powyżej kursu EUR/USD 1,25. W przypadku Chin, 75% nie-dolarowych rezerw walutowych zostało utworzonych powyżej kursu EUR/USD 1,25 a 40% powyżej kursu EUR/USD 1,35. Oznacza to, że banki centralne państw rozwijających się już w tej chwili istotnie tracą na aktywach denominowanych w euro.

Poniższy wykres pokazuje alokację rezerw walutowych w aktywa denominowane w euro w poszczególnych latach i w poszczególnych obszarach kursowych. Należy zwrócić uwagę, że państwa rozwinięte budowały swoje rezerwy walutowe w euro po niższym kursie EUR/USD niż państwa rozwijające się – zaledwie 1/3 rezerw została utworzona powyżej kursu EUR/USD 1,25:

Za Royal Bank of Scotland

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…

The Telegraph opublikował artykuł o zwiększonych zakupach metali przez chińskie Państwowe Biuro Rezerw. Tekst sugeruje, że chińskie zakupy mają charakter strategiczny i kapitałowy – to znaczy, że Chiny traktują zakupy metali przemysłowych jako inwestycje, jako sposób na dywersyfikacje rezerw walutowych i zmniejszenie ekspozycji na amerykańskiego dolara i amerykańskie papiery dłużne.

Informacja ta jest ważna z kilku powodów. Po pierwsze, wyjaśnia zachowanie rynku towarowego w ostatnich miesiącach.  Na przykład cena miedzi wzrosła o około 50% w tym roku, choć zapotrzebowanie na ten metal ma globalnie spaść o 15%-20% w tym roku. Chińskie zakupy wyjaśniałyby ten paradoks. Chiny, oprócz miedzi, kupować mają także aluminium, cynk, nikiel i rzadkie metale takie jak tytan czy rod.

Niezwykle łatwo jest jednak przecenić znaczenie zmiany polityki Chin dla rynku finansowego. The Telegraph cytuje Nobu Su, szefa tajwańskiego grupy TMT, która zajmuje się przewozem surowców do Chin: China has woken up. The West is a black hole with all this money being printed. The Chinese are buying raw materials because it is a much better way to use their $1.9 trillion of reserves.

Chiny obudziły się. Zachód jest czarną dziurą wskutek całego tego drukowania pieniędzy. Chińczycy kupują surowce ponieważ jest to dużo lepszym sposobem na zagospodarowanie 1.9 bln dolarów rezerw walutowych.

Warto więc policzyć jedną rzecz. W marcu chiński import miedzi osiągnął 375 000 ton. Tona miedzi kosztuje około 5 000 dolarów.  Wartość całego importu miedzi wyniosła więc 1.875 mld dolarów. Oczywiście zaledwie część z tej sumy jest importem strategicznym, zdecydowana większość importowana jest na potrzeby przemysłowe. Miedź też jest najważniejszym metalem przemysłowym, import innych metali ma zapewne dużo niższą wartość. Dlatego można założyć, że chińskie inwestycje w metale przemysłowe mogą wynieść co najwyżej kilka mld dolarów miesięcznie.

Całość chińskich rezerw walutowych wynosi około 1.95 bln dolarów. Około 2/3 z nich zainwestowane jest w aktywa denominowane w dolarach. Brad Setser podaje, że w  pierwszym kwartale 2009 roku chińskie rezerwy wzrosły o około 40-45 mld dolarów – jeśli nie liczyć zmian w wycenie już obecnych w rezerwach aktywów (w tym przypadku wzrosły o około 8 mld, ale stało się tak wskutek zmian kursów walut). Wszystko wskazuje na to, że chińskie rezerwy dalej będą się powiększać – choć w dużo wolniejszym tempie. Co z tego wynika?

Chińskie strategiczne zakupy na rynku metali mogą mieć duży wpływ na rynek surowcowy, ale najprawdopodobniej będą mieć ograniczony wpływ na rynek finansowy. Po prostu, rynek towarów jest zbyt mały by Chiny mogły na nim inwestować swoje rezerwy walutowe w sposób, który zachwiałby równowagę, na przykład na rynku obligacji. W końcu, tylko w styczniu 2009 roku Chiny zainwestowały 20 mld dolarów w amerykańskie aktywa. Odpowiada to około 4 mln ton miedzi.

Rynek towarów jest relatywnie bardzo mały w stosunku do rynku akcyjnego czy rynku papierów dłużnych. To dlatego załamanie na rynku surowców praktycznie nie odbiło się na wynikach funduszy emerytalnych i funduszy inwestycyjnych (z wyjątkiem tych poświęconych rynkowi towarowemu).

Najnowsze komentarze:

• Whiskeyjack – @ Trystero i Poszi
  nawiązując do pytania autora wyrazonego na końcu…
• Poszi – @karroryfer,

  AGW to nie jest teoria, tylko zestaw teorii. Można to…

• ktos – Ja mam pytanie luźno zwiazane z tematem: Zakładajac że zostanie…
• karroryfer – Nie jestem specjalistą od AGW ale mam jednak uwagę (do…
• xxx – @Mergiel
  Przy prywatyzowaniu wspólnego pastwiska też mogą się znaleźć hodowcy, którzy…
• Mergiel – To jest problem wspólnego pastwiska, którego nie da się sprywatyzować:…