W Sieci roi się od spiskowych teorii dotyczących katastrofy w Smoleńsku i wszystkiego co po niej nastąpiło. Dlatego w przekonaniu, że  zdroworozsądkowa drwina z miazmatów oszołomionych umysłów wszystkim wyjdzie na dobre, przygotowałem trzy spiskowe teorie dotyczące katastrofy w Smoleńsku i tygodnia żałoby.

Zacznijmy od rzeczy ważnej choć nie najistotniejszej. Zgrzytem na pogrzebie Lecha Kaczyńskiego był brak wielu znakomitych gości, między innymi Obamy, Merkel, Sarkozy, księcia Karola i innych, spowodowany niemożnością podróżowania samolotem wskutek chmury wulkanicznego pyłu. Na trop gigantycznej afery, którą chcę opisać naprowadził mnie jeden z blogerów, który napisał: Nie wierzę w chmurę pyłu! To przykrywka! Kolejna chamska przykrywka! (…) Żeby Europa zapomniała, nie myślała, wyparła.

Zdumiewa mnie fakt, że nikt nie połączył dwóch faktów: 1) obecność tak wielu ważnych polityków na pogrzebie była z pewnością koszmarnym snem Donalda Tuska i Platformy Obywatelskiej; 2) wulkan, z którego wybuchu pochodzi chmura pyłu uniemożliwiająca latanie znajduje się na Islandii.

A przecież zaledwie w październiku 2009 roku, rząd Tuska pożyczył Islandii około 200 mln dolarów! Czy to wystarczająco by zapewnić sobie erupcję wulkaniczną w korzystnym terminie? Ja tylko zadaję pytania. Proszę też zwrócić uwagę, że lotniska na Islandii działają, szkody po wybuchu wulkanu praktycznie nie istnieją, a wybuch wulkanu jest dla Islandii świetnym argumentem w sporze z Wielką Brytanią, która domaga się zwrotu kilku miliardów euro depozytów utraconych przez Brytyjczyków w islandzkich bankach. ‘Skończcie ze swoimi żądaniami albo nie będzie latać przez miesiąc’ – czy tak to wygląda ze strony Reykjaviku? Ktoś zapyta o to, czy ludzkość dysponuje technologią do wywoływania erupcji wulkanicznych. Odpowiedzią niech będzie pięć złowrogich liter: HAARP.

Oceniając wyniki chilijskiej gospodarki za reżimu Pinocheta trzeba zacząć od stwierdzenia, że w porównaniu z katastrofą gospodarczą za rządów Allende oraz słabymi wynikami innych państw Ameryki Łacińskiej w latach 70’ i 80’, ogólny bilans gospodarczych dokonań Pinocheta jest dla Chile korzystny. W porównaniu do kompletnej degrengolady z czasów Allende, Pinochet rzeczywiście wygląda jak gospodarczy zbawca Chile. Podkreślę od razu, że zajmuję się gospodarczymi wynikami reżimu i nie komentuję ‘dokonań’ Pinocheta w dziedzinie praw człowieka, ocena tych ostatnich jest jednoznaczna.

Napisawszy to, chciałbym zwrócić uwagę na interesujący fakt, jak wiele innych umykający uwadze komentatorów. Za rządów Allende dokończono rozpoczętą dwie dekady wcześniej nacjonalizację przemysłu miedziowego. Kongres uchwałę o nacjonalizacji wszystkich kopalń miedzi przyjął jednogłośnie. Po dojściu do władzy Pinochet nie cofnął decyzji o nacjonalizacji całego przemysłu miedziowego w Chile i skupieniu sektora w państwowym gigancie – Codelco. Krótko mówiąc, przez cały okres sprawowania władzy przez Pinocheta, okres, który dla wielu liberałów jest doskonałym dowodem na sukcesy ultra-liberalnych reform, mamy do czynienia z państwem, które posiada pełną, także kapitałową, kontrolę nad najważniejszym sektorem gospodarki, w wielu latach generującym ponad 50% wpływów eksportowych i kilkadziesiąt procent przychodów budżetu! Wyobraźmy sobie USA ze znacjonalizowaną Doliną Krzemową. Tak właśnie wyglądała ilustracja sukcesu ultra-liberalnych reform gospodarczych.

Postrzeganie chilijskiej gospodarki w czasie reżimu Pinocheta jest zresztą niewiarygodnie skrzywione w Polsce. Wydatki na pomoc społeczną wzrosły w czasie rządów Pinocheta. Krytykowana przez polskich liberałów, całkiem słusznie zresztą, polska reforma emerytalna wzorowana była na chilijskiej reformie. Dwukrotnie w Chile za reżimu Pinocheta trwały zakrojone na szeroką skalę programy prac publicznych. Przez wiele lat, chilijską gospodarkę ciągnęło w dół sztywne przywiązane kursu peso do dolara – reżim kursowy daleki od wolnorynkowego i krytykowany zresztą przez Miltona Friedmana. Wiele z radykalnie wolnorynkowych reform wprowadzonych w latach 70’ zostało złagodzonych lub zniesionych na początku lat 80’ po tym gdy chilijska gospodarka napompowana napływem zagranicznego kapitału oraz nieodpowiedzialną akcją kredytową (chilijska wersja wykupów zlewarowanych z prywatyzacją w tle oraz case study tego do czego prowadzi brak nadzoru instytucji bankowych) w sprywatyzowanym sektorze bankowym bardzo mocno odczuła kryzys zadłużeniowy w Trzecim Świecie. PKB spadł wtedy o kilkanaście procent w ciągu roku, a rząd przejął kontrolę nad wieloma niewypłacalnymi instytucjami finansowymi, które później reprywatyzował.

Continue reading this post…

Tak, to jest recenzja książki. W dodatku powieści. Nie mam prywatnego bloga a bardzo chciałem napisać recenzję “Atlasu Chmur”. Więc pojawiła się tutaj. Wkrótce pojawi się tekst z dziedziny finansów. Zdezorientowanych czytelników zapewniam, że ta recenzja to wyjątek.

Jakiś czas temu znalazłem w Internecie dwie listy najlepszych powieści minionej dekady – jedną sporządzoną przez krytyków, drugą stworzoną przez czytelników. Wypisałem sobie pozycje występujące na obydwu listach i nieskromnie przyznam, że był to strzał w dziesiątkę.

“Atlas chmur” Mitchella był trzecią pozycją z mojej listy. Wcześniej przeczytałem “Znany świat” Jonesa i “Gilead” Robinson – obydwie powieści na bardzo wysokim poziomie.

Są takie powieści czy filmy, po zapoznaniu się z którymi człowiek myśli sobie  ‘co za historia!’ a “Atlas chmur” jest jednym z takich właśnie dzieł sztuki. Tu muszę wyznać, że jestem czytelnikiem prymitywnym, od niczego poza dobrą historią od powieści nie wymagającym.

Powieść składa się z sześciu części, z których każda jest w gruncie rzeczy odrębną historią. Opowiadania łączy raczej banalny motyw reinkarnacji oraz fakt, że bohaterowie każdej kolejnej historii mają okazję zapoznać się z historią życia bohaterów poprzednich opowiadań.

Bohater pierwszego opowiadania, amerykański notariusz wracający z Nowej Zelandii do USA w XIX wieku pisze pamiętnik, w którym opisuje swoje przygody z kilkutygodniowego pobytu na Antypodach i rejsu przez Pacyfik. Pamiętnik ten wpada w ręce bohatera drugiej historii – młodego i utalentowanego angielskiego kompozytora, który w 1931 roku spędza kilka miesięcy w zamkowej posiadłości wybitnego kompozytora w Belgii, gdzie ucieka przed wierzycielami i gdzie pracuje jako asystent Mistrza.

Listy, które Robert Frobisher napisał do swojego przyjaciela i kochanka w czasie pobytu w Belgii trafiają do amerykańskiej dziennikarki śledczej z Kalifornii gdy jakieś cztery dekady później nawiązuje znajomość z wybitnym fizykiem nuklearnym, tym samym naukowcem, do którego pisał Frobisher. Sensacyjna historia zmagań Luisy Rey ze skorumpowaną korporacją, która próbuje ukryć prawdę o ryzyku operacyjnym nowej elektrowni jądrowej, którą zarządza, trafia na biurko współczesnego nam wydawcy z Londynu, Pana Cavendisha. Film nakręcony na podstawie biografii Pana Cavendisha, w klimacie współczesnej komedii miejskiej, opowiadający o jego uwięzieniu w domu starców i ucieczce z niego oglądany jest przez genetycznie zmodyfikowaną ‘fabrykantkę’ w Nea So Copros, gdzieś w nieodległej przyszłości.

Continue reading this post…

Adam Duda najwyraźniej obraził się na mnie za to, że niepoważnie potraktowałem jego analizę Google, którą dla własnej perfidnej satysfakcji streszczę tak: wskaźnik C/Z na 25, żadnych atrakcyjnych aktywów – bąbel spekulacyjny. W każdym razie Adam Duda wezwał mnie tymi oto słowami: Ale skoro z  Trystero taki dobry statystyk, to niech pokaże średni los spółek z P/E w granicach 25-40 po 5 latach… To by o wiele więcej mówiło o korzyściach inwestycji w te spółki, niż wyrwany z kontekstu przykład Apple. Co to w ogóle jest? Pojedynczy przykład falsyfikujący czyjąś subiektywną opinię? Adam Duda pisał o moim tekście pod tytułem Czy w ostatniej dekadzie nie było wielkiego sensu inwestować w Apple?

Po przeczytaniu tych słów, sięgnąłem po leżący na półce egzemplarz Quantitative Strategies for Achieving Alpha i sprawdziłem jaki był los spółek z czwartego kwintyla firm według wskaźnika C/Z. Spółki z tego kwintyla miały średnie C/Z na poziomie 25,6. Odpowiedź była gotowa w minutę ale postanowiłem z nią chwilę poczekać – w końcu wskaźnik C/Z to jeden z najbardziej popularnych wskaźników ‘wyceny’ (valuation) i bez trudu można znaleźć badania pokazujące w miarę oczywistą prawdę, rynek nie jest aż tak nieefektywny, że spółki z niższym C/Z statystycznie przynoszą wyższe stopy zwrotu. Myślę, że wystarczy już tego czekania.

Richard Tortoriello w badaniach na amerykańskim rynku akcyjnym potwierdza oczywistą prawdę: mądrzej jest inwestować w spółki z niższym C/Z niż w firmy z wyższym C/Z. Spółki z pierwszego kwintyla (Tortoriello stosował zysk typu CFY estimate – current fiscal year, czyli szacunek zysku w bieżącym roku podatkowym do obliczania C/Z), o średnim C/Z na poziomie 9,5 w latach 1988-2007 osiągnęły CAGR w wysokości 14,8% przy CAGR dla całego rynku (universe) na poziomie 11,2% i S&P 500 na poziomie 12,9%. Przeciętny excess return (ekstra zysk wynikający ze strategii ponad universe) wyniósł 4,7% przy Sharpe Ratio na poziomie 0,67 i skuteczności strategii (%O) 66% (to procent czasu przez który strategia spisywała się lepiej niż universe w okresie ostatniego roku).

Continue reading this post…